ในห้องนอน แสงไฟสีเหลืองอ่อนไหลผ่านอย่างนุ่มนวล
“อย่ามารบกวนฉันติวหนังสือนะ”
หลินอู่พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
เฮอจิ่งโจวพิงพนักเก้าอี้อย่างเรื่อยเฉื่อย แก้ตัวราวกับไร้เดียงสา “ฉันน่ะกำลังเป็นหมอนเนื้อให้เธออยู่นะ จะไปรบกวนตรงไหน”
หลินอู่เพียงเบิ่งปากมองเขา เงียบไม่พูดอะไร
เฮอจิ่งโจวพยักหน้า “ได้ครับเจ้าหญิง แล้วฉันควรนั่งตรงไหน”
หลินอู่กระพริบตาปริบ ๆ สายตาเลื่อนไปที่โซฟาอีกฟาก ชี้ทางให้เข้าใจได้ชัดเจนที่สุด
เฮอจิ่งโจวมองตามสายตานั้นแล้วไม่ยอม “ไกลจากเธอมากเกินไป แถมบ้านเธอกว้างขนาดนี้ ฉันกลัว”
ดวงตาดำมืดเต็มไปด้วยความงุนงง หลินอู่ไม่เข้าใจเลยว่าเขาพูดคำแบบนี้ออกมาได้ทั้งที่หน้าตายังเฉยเมยได้อย่างไร
ฝืดฝืนกันอยู่ครู่หนึ่ง เธอในที่สุดก็แพ้ จบท้ายด้วยการไปนั่งบนโซฟาด้วยกันกับเขา
ใกล้จะ 3 ทุ่ม เฮอจิ่งโจวลุกขึ้นยืน เอ่ยขึ้นอย่างเรื่อยเฉื่อย
“ขอใช้ห้องน้ำบ้านเธอหน่อย”
ใช้ห้องน้ำ?
หลินอู่เงยหน้าขึ้นด้วยความแปลกใจ ท่วงท่านั้นทำให้เธอเพิ่งค้นพบว่า เขายังถือถุงเสื้อผ้ามาด้วย เตรียมมาครบครันเชียว
จับได้ว่าสาวน้อยมองด้วยสายตาไม่น่าเชื่อ เฮอจิ่งโจวกลับอยู่อย่างสงบเสงี่ยม เอ่ยเรียบ ๆ
“ห้ามนอนกับเธอสิ นอนบนเตียงของเธอแล้วเป็นไง”
หลินอู่อึ้งไป
เธอลุกขึ้นพาเขาไปที่ห้องน้ำ “ด้านขวาเป็นน้ำอุ่น”
เฮอจิ่งโจวตอบรับเบา ๆ นิ้วเรียวงามแต่ละข้อพาดลงบนชายเสื้อ เตรียมจะถอดเสื้อ ท่วงท่านั้นเผยให้เห็นเอวแน่นกระชับเป็นเส้นสวย