ม่านผ้าหนา ๆ ในห้องพักถูกดึงปิดสนิทไม่ให้แม้แต่รอยแยก กั้นแสงแดดออกไปโดยสิ้นเชิง ครึ่งหน้าของหนุ่มผู้นั้นจมอยู่ในเงามืด มองไม่เห็นว่าแววตาเป็นเช่นไร
หลินอู่ทำสายตาแบบนี้ให้ใครก็ได้งั้นหรือ
สายตาที่แจ่มใส ไม่มีการกักกั้นเลยแม้แต่น้อย
แล้วก็ทำให้เฉิงเจียหยางแบบนี้ด้วยใช่ไหม
ไม่ใช่... เขาคิดเย็นชา น่าจะตั้งแต่ต้นจนจบ ที่เธอทำแบบนี้กับเฉิงเจียหยางตลอดมาต่างหาก
สายตาของเธอเมื่อครู่ยังหวนปรากฏในความคิดไม่หยุด ใบหน้าของเฮอจิ่งโจวดูเรียบนิ่ง แต่ความเจ็บปวดอันแสนละเอียดอ่อนนั้นค่อย ๆ พาดพิงจนเต็มไปหมดในหัวใจ พันรัดราวกับงูพิษ
นั่นคืออารมณ์ที่เรียกว่า ความอิจฉา
เขาทอดตัวนอนแน่นิ่งบนโซฟา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วส่งลิงก์โหวตออกเป็นวงกว้าง
เจียงจื่ออาง: “?”
เหวินโม่: “?”
เขาพิมพ์ช้า ๆ “ช่วยโหวตให้แฟนฉันหน่อย”
เจียงจื่ออางกับเหวินโม่: “......”
เมื่อเฮอหลิงอี้เห็นรูปกับชื่อ นางก็พึ่งนึกออกว่าเคยเห็นแฟนสาวของลูกชายตัวเองที่ไหน จึงส่งข้อความเสียงยาวเป็นเบ้ามา
“นี่ไม่ใช่เด็กสาวที่มาสัมภาษณ์งานวันนั้นน่ะหรือ เจ้าทำอะไรกับหนู เฮอจิ่งโจว! พูดความจริงมาเดี๋ยวนี้! หรือว่าเอาเงินข่มขู่เขา!”
ตั้งแต่แรกเห็น เฮอหลิงอี้ก็รู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้สวย แต่ฐานะครอบครัวยากจนมาก หญิงสาวที่ทั้งจนและสวยแบบนี้ มักถูกคนเลวเป็นเป้าหมายมากที่สุด