วันนี้อากาศดีมาก ท้องฟ้าฤดูใบไม้ร่วงสีครามไร้เมฆแม้แต่เส้นเดียว ใสสะอาดโปร่งตา
อัฒจันทร์ยกระดับรอบสนามกีฬาแน่นิบไปด้วยผู้คน ตกแต่งไปด้วยโปสเตอร์ทำมือ ธงสี และของประดับนานังการ
โดรนหลายลำบินวนอยู่บนอากาศ กำลังถ่ายทอดสด ฉายภาพแบบเรียลไทม์ขึ้นจอทั้งสองข้าง
จังหวะกลองของเพลงดังขึ้น ไม่ว่าขบวนเดินด้านหน้าจะเดินผ่านหน้าชั้นเรียนไหน อัฒจันทร์ก็จะระเบิดเสียงเชียร์ให้กำลังใจทันที
ที่ทางเข้า หลินอู่กำแท่งโลหะของป้ายชั้นเรียนแน่นจนนิ้วเกร็ง
หัวหน้าห้องยืนอยู่แถวแรกถัดจากเธอ ปลอบเธอเบา ๆ ว่าอย่าเกร็ง “ให้ถือว่าพวกเขาเป็นฟักทองทั้งหมดก็แล้วกัน”
หลินอู่เม้มริมฝีปาก พยักหน้า
“ต่อไป ขบวนที่กำลังเดินมาหาพวกเราคือ — ชั้นภาษาเยอรมัน 1”
ก้าวแรกที่ก้าวออกไป เธอสูดลมหายใจลึก
แล้วเสียงเชียร์ก็ดังขึ้นรอบ ๆ ข้างหู ก่อนจะค่อย ๆ เลือนห่างไป
ริบบิ้นสีสันร่วงหล่นลงมา ท่ามกลางสายลมฤดูใบไม้ร่วงที่พัดพากลิ่นดาวเรืองหอมอ่อน ๆ เธอเดินได้เรื่อย ๆ อย่างเป็นธรรมชาติขึ้น
“ไอ้เราเอ๊ย นี่ชั้นไหนเนี่ย ทำไมไม่เคยเห็นมาก่อนเลย สวยมหาศาล” เสียงทั้งอัฒจันทร์ส่งเสียงทึ่งไม่หยุด
“คงเป็นคณะดนตรีหรือคณะนาฏศิลป์มั้ง บุคลิกเท่สุด ๆ”
“เธอไม่ใช่คนถือป้ายหรอ ทำไมในโหวตกลับไม่มีเธอเนี่ย ใครเอาภรรยาที่ชะตาลิขิตมาให้ไปซ่อนไว้! ที่รัก คู่แต่งงานของเราถูกจัดฉาก!”
“อาาาา ที่รักดูเหมือนจะเกร็งมากเลย ท่าเม้มปากน่ารักจะตาย ภรรยาของเราตกหลุมรักอีกแล้ว ทุกคนรีบหยิบสมาร์ตโฟนมาโหวตให้ภรรยาของเราเดี๋ยวนี้...”
หลินอู่ไม่ได้ยินเสียงเหล่านั้น เธอหยุดยืนตรงหน้าแท่นประธาน