ความเย็นชื้นจากเคาน์เตอร์เกาะแทรกซึมเข้าสู่ฝ่ามือ หลินอู่พยายามจะวางแขนลงมาก้มตัวลง แต่เขาโอบเอวเธอไว้ แรงกดไม่หนักไม่เบากุดเธอไว้กับที่
“ระวังหน่อยสิ เจ้าหญิง” เสียงอ่อนล้าดำเกลี้ยงดังขึ้น ปลายนิ้วหยุดค้างอยู่ข้างเอวของเธอ
“อย่าทำเหมือนคราวก่อนอีกนะ ว่าจะกินอะไรอีก”
ได้ยินเขาพูดจบ หลินอู่ใช้เวลาสติกลับเป็นวินาทีสองสาม
ภาพบางอย่างอันน่าตระหนกนั้นดวงขึ้นมาในหัวทันที แก้มร้อนผ่าวขึ้นมาทั้งสองข้าง รีบจับแขนเขาไว้อย่างสุภาพ ทรงตัวยืนลงบนพื้นอย่างมั่นคง
-
แสงไฟในห้องนอนอบอุ่นไม่แสบตา
ค่อนขึ้นไปแล้ว หลินอู่อาบตัวเสร็จนั่งอยู่ในห้อง แก้บทละครไปเรื่อย ๆ จนผ่านไปราวยี่สิบกว่านาที จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าเฮอจิ่งโจวยังอยู่ในห้องอาบน้ำ รีบสวนรองเท้าขนปุยเดินออกมา
เธอแอบชำเลืองมองประตูห้องน้ำก่อน แล้วสายตาก็ล่องลอยไปที่ตู้เหล้าโดยไม่รู้ตัว ลังเลอยู่ครู่ สุดท้ายก็เดินไปเบา ๆ เปิดหยิบออกมาอย่างระมัดระวัง แล้วรินไวน์ลงแก้วของตัวเองแบบเจาะจืด
ไม่ช้า กลิ่นหอมคุ้นลิ้นก็กระจายออกมา
เธอจิบหนึ่งคำ คิ้วขมวดแน่น
กลายเป็นว่ามันไม่อร่อยเลยสักนิด
ทำไมรสชาติถึงต่างจากเมื่อคี่นี้ราวกับคนละเรื่อง?
สงสัยว่าตัวเองเปิดผิดวิธี เลยรินเพิ่มอีกหน่อย แถมเลียนแบบท่าของเฮอจิ่งโจว เขย่าแก้วเบา ๆ
ผลคือจิบอีกครั้งแล้วความฝันแตกกระจายในพริบตา ใบหน้านวลย่นขึ้นเล็กน้อย
เธอกัดริมฝีปากแน่น แล้วลอบ ๆ ยกคืนกลับไปเหมือนเดิม ถึงขั้นปรับมุมขวดให้ตรงกับตอนแรก ตรวจดูอยู่นาน รู้สึกว่าไม่มีอะไรผิดพลาดจึงปิดตู้เหล้า