หลินอู่ก้มตามองจุดที่มือทั้งสองสัมผัสกัน แสงสีเงินจากแหวนวาบขึ้นจนแสบตา
ฝีเท้าของเธอชะงักลง
เฮอจิ่งโจวสังเกตเห็นว่าเธอหยุดเดิน จึงหันหน้ามามอง “เป็นอะไรไป”
ดวงตาดอกท้อเรียวยาวลุ่มลึกคู่นั้นหลุบลงเล็กน้อย นัยน์ตาดำสะท้อนเงาของเธอ ดูตั้งใจและอ่อนโยน
จนยากจะละสายตา
เธอสูดหายใจลึก คอเหมือนมีก้อนสำลีอุดอยู่
“คือว่า พวกเราเป็นแค่...ความสัมพันธ์ตามสัญญา จริง ๆ แล้วไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ก็ได้”
ไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงเธอ ไม่จำเป็นต้องดีกับเธอขนาดนี้
เธอกลัวจริง ๆ ว่าตัวเองจะถลำลึกลงไป
กลัวว่าพอความเอาใจใส่แบบนี้ถูกเรียกคืน เธอจะกลายเป็นคนคลุ้มคลั่งและน่ารังเกียจ
เพิ่งผ่านมาแค่ไม่กี่วัน เธอก็แทบแยกความจริงกับความฝันไม่ออกแล้ว
ทำเหมือนกับคนรักก่อน ๆ ของเขา รักษาระยะห่างแบบไม่ใกล้ไม่ไกลไม่ได้หรือไง
เฮอจิ่งโจวไม่ไหวติงแม้แต่น้อย
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ยิ้มออกมา
“รุ่นน้อง ลืมไปแล้วหรือว่าตัวเองพูดอะไรไว้”
พอเขาถามแบบนี้ หลินอู่ก็หวนนึกถึงวันงานเลี้ยงวันเกิดขึ้นมาได้ทันที
สมองเธอชะงักไปชั่วขณะ แล้วก็โพล่งออกมา
“ฉันรู้ งั้นพวกเราก็เป็นเพื่อน...เรื่องบนเตียง”
“กัน”
พอพูดถึงคำสุดท้าย เสียงของเธอก็ค่อย ๆ เบาลง
เฮอจิ่งโจวเลิกคิ้วเล็กน้อย ความกล้าของผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาได้เปิดหูเปิดตาอีกครั้ง
สีหน้าสงบนิ่ง น้ำเสียงของเขาราบเรียบ