ก้าวออกจากทางเข้ารถไฟใต้ดิน สายลมยามเย็นหอบเอาความร้อนอบอ้าวมาปะทะใบหน้า เสียงจักจั่นในพุ่มไม้ริมทางร้องไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ไกลออกไปมีรถสีดำจอดอยู่คันหนึ่ง ดูคล้ายรถของเฮอจิ่งโจว ตอนสายตาเหลือบผ่าน เธอก็เผลอมองค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินต่อไป
จู่ ๆ หลินอู่ก็นึกขึ้นได้ว่า ตอนเรียนมัธยมปลาย เธอก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน
อะไรที่เกี่ยวข้องหรือคล้ายกับเฮอจิ่งโจว เธอมักอดไม่ได้ที่จะมองอีกหลายครั้ง แล้วก็มองอีกหลายครั้ง
แก้วน้ำรุ่นเดียวกัน โค้กกระป๋องที่มีไอเย็นลอยกรุ่น หรือเงาร่างที่คล้ายเขาอยู่ตรงมุมอาคารเรียน——
ล้วนทำให้สายตาของเธอเผลอมองตามไปโดยไม่รู้ตัว
และนิสัยเช่นนี้ก็ยังติดตัวเธอมาจนถึงทุกวันนี้
เธอเคยชินกับการกระทืบเท้าในโถงทางเดินมืด ๆ ไม่นานแสงไฟสีเหลืองสลัวก็สว่างขึ้น ผีเสื้อกลางคืนสองสามตัวบินวนอยู่รอบแหล่งกำเนิดแสง
เมื่อกลับถึงบ้าน เธอวางถุงลงอย่างประณีต
เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นพอดี เธอปลดล็อกโทรศัพท์แล้วเห็นภาพที่เฮอจิ่งโจวส่งมา
เป็นแหวนคู่นั้น
แหวนสวมอยู่บนนิ้วของมือสองข้างที่กุมประสานกัน แสงสีเงินสะท้อนเป็นประกายโค้งสลับไปมา งดงามมาก
หลินอู่มองอยู่นาน ก่อนกดบันทึกและเก็บไว้ในอัลบั้มแยกต่างหาก
-
วันสุดสัปดาห์
คนขับรถของเฮอจิ่งโจวมารับหลินอู่ไปยังหมู่บ้านวิลล่าอีกแห่ง
รถขับเข้าไปในลานจอดรถใต้ดิน จากนั้นเธอก็ขึ้นลิฟต์ไปชั้นบนได้โดยตรง
กลิ่นกำยานอ่อน ๆ อวลอยู่ภายในลิฟต์ ยิ่งทำให้เธอประหม่าในพื้นที่ปิดทึบ
ไม่นานนัก เสียง “ติ๊ง” ก็ดังขึ้น ประตูลิฟต์เปิดออกทั้งสองด้าน
เฮอจิ่งโจวยืนรอเธออยู่หน้าประตูพอดี