ตามคำขอของเฉิงเจียหยาง เธอกับเฉินอี้ได้ปรับความเข้าใจกันต่อหน้ากันแล้ว
“ขอโทษนะเพื่อน ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ”
เฉินอี้กล่าวขอโทษอย่างขอไปที ก่อนจะแกล้งทำเป็นโมโหบิดแขนเฉิงเจียหยาง คาดโทษเขาที่หึงเธอ
“ก็เพราะคุณนั่นแหละ ทั้งหมดเป็นความผิดของคุณ!”
ส่วนเฉิงเจียหยางก็ทำท่ายอมให้ตีให้ด่า จับมือเธอไว้พลางยิ้ม
เมื่อมองภาพตรงหน้า หลินอู่ก็รู้สึกซับซ้อนจนพูดไม่ออก
เธอกำลังจะเดินจากไป
“เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน”
เฉินอี้เรียกเธอไว้ สายตาเปี่ยมด้วยความสงสัย
“ก่อนหน้านี้ตอนเห็นรูปก็อยากถามแล้ว… เราเคยเจอกันที่ไหนหรือเปล่า” เธอถามอย่างใคร่รู้
“ฉันรู้สึกว่าคุณหน้าคุ้น ๆ”
สีหน้าของหลินอู่ชะงักไปชั่วขณะ ทั้งร่างแข็งเกร็งขึ้นมา
โชคดีที่เฉิงเจียหยางหัวเราะร่าแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ทุกคนเรียนจู๋ต้ากันทั้งนั้น ยังไงก็ต้องเคยเจอกันอยู่แล้ว”
เฉินอี้ตอบว่า “อ๋อ อย่างนี้นี่เอง”
หลินอู่ค่อยผ่อนคลายลง ยิ้มพลางขานรับเบา ๆ
“จริงสิ เฮอจิ่งโจวไปไหนแล้ว”
เฉินอี้ถามขึ้นราวกับไม่ตั้งใจ
ชายหนุ่มยังคงมีรอยยิ้มประดับใบหน้า ทว่ากลับดูยากจะหยั่งถึง “อาจไปหาที่สูบบุหรี่แล้วมั้ง”
หลินอู่รู้สึกอย่างบอกไม่ถูกว่าปฏิกิริยาของทั้งคู่แปลกไป แต่ก็หาเหตุผลไม่เจอ
นอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ราตรีมืดสนิท ภายในวิลล่ายังคงคึกคักไปด้วยแขกเหรื่อที่แต่งกายหรูหรา แก้วเหล้าชนกันไม่ขาดสาย
บริกรถือถาดเงินเดินสวนกันไปมาราวกับฝูงปลา เสียงสนทนารอบข้างดังไม่ขาดหู