ระยะทางไม่ไกลนัก อีกไม่นาน รถค่อย ๆ แล่นเข้าสู่คลับหรูหรา ผู้ช่วยพาเธอเข้าไปและเดินขึ้นลิฟต์
ที่นี่เป็นที่นัดพบสังสรรค์ยามบ่ายของบรรดาภรรยาชาวตระกูลมั่งคั่ง หน้าต่างกระจกบานใหญ่ชั้นบนสุดมองลงมาเห็นวิวภายนอก หญิงสาวผู้สูงศักดิ์สง่างามกำลังรออยู่ตรงนั้นแล้ว
ผู้ช่วยพาเธอมาถึงหน้าประตูแล้วก็ถอยออกไป
หลินอู่ก้าวเดินช้า ๆ เข้าไปข้างหน้า
บนโต๊ะ ถ้วยชากระดูกมนส่องประกายอ่อนนุ่ม เธอดันเก้าอี้แกะสลักลวดลายวิจิตรฝั่งตรงข้ามแล้วนั่งลงอย่างเบามือ
หลิงหรงมองเด็กสาวตรงหน้า รู้สึกหวนคิดไปชั่วขณะ
เอ่ยถามว่า “มีอะไรที่อยากดื่มไหม”
หลินอู่ส่ายหน้า “ไม่เป็นไรค่ะ”
หลิงหรงยังสั่งกาแฟคาราเมลมัคคิอาโต้และเค้กชิ้นเล็กให้เธออยู่ดี
ไม่นาน บรรดาผู้รับใช้ก็นำขึ้นมาเสิร์ฟ
“เชิญทานเลยครับ”
ความหวานของคาราเมลและกลิ่นหอมของอบเชยลอยรวนอยู่รอบตัว ต่างจากกลิ่นน้ำหอมสังเคราะห์ในความทรงจำลิบลับ สายตาเธอเหลือบมองเนยครีมเนียนนุ่มบนเค้ก แต่ก็ไม่ขยับทำอะไรเลย
ครู่ใหญ่ เธอเงยหน้าขึ้นแล้วเอ่ยขึ้นอย่างสุขุม
“ถ้ามีอะไรอยากจะพูด ก็พูดมาตรง ๆ เลยนะคะ”
หลิงหรงได้ยินดังนั้นจึงมองเธอด้วยสายตาซับซ้อน
อีกชั่วขณะใหญ่ จึงส่งบัตรเครดิตใบหนึ่งให้อยู่ตรงหน้าเธอ
“ในนี้มีหกล้าน” ปลายนิ้วของเธอเรียวยาวสวยงาม ผิวที่ดูแลมาเป็นอย่างดีส่องระยับเป็นมันเงา “เธอไปเมืองนอกเถอะ ต่อจากนี้ทุกเดือนฉันจะโอนเงินเข้าบัญชีนี้เท่าเดิม”
หลินอู่ก้มตาลงโดยไม่พูดอะไร
อยากจะถามว่าทำไม แต่ก็รู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องถาม
คำตอบชัดเจนอยู่แล้ว เธอมีครอบครัวใหม่ได้แล้ว ไม่อยากให้การมีอยู่ของเธอถูกสามีและลูก ๆ รู้ จนทำลายทุกสิ่งที่มีอยู่ตอนนี้