ในห้องรับ เฮอจิ่งโจวกอดรัดหลินอู่ทั้งตัวไว้ในอ้อมแขน สองแขนสอดผ่านเอวของเธอ ปลายนิ้วเรียวยาวบังคับเกมอย่างคล่องแคล่ว คางวางหลังไหล่เธออย่างเฉื่อยชา
ที่เขายังไม่บล็อกเฉินอี้ ฝ่ายหนึ่งเพราะอีกฝ่ายจะเปลี่ยนมาโทรจากเบอร์อื่น อีกฝ่ายหนึ่งเพราะไม่อยากฟังโจวฝูเกอบ่นพึมพำ
แต่ข้อความทั้งหมดจะถูกจัดเข้าถังขยะอัตโนมัติอยู่แล้ว จึงไม่มีทางได้รับเลย
ลมหายใจอุ่น ๆ พัดมาแตะใบหูเป็นระยะ หลินอู่กำลังดูหนังอยู่ ชวนให้เธอต้องเอียงหนีเบา ๆ แล้วถามขึ้นว่า “คุณเล่นแบบนี้ไม่ลำบากเหรอ”
เฮอจิ่งโจวเขย่าคนตัวเล็กในอ้อมแขนให้แนบชิดตัวยิ่งขึ้น
น้ำเสียงเรื่อยเปื่อย “ไม่ลำบาก แถมดาเมจยังเป็นเท่าตัวเลย”
หลังเธอแนบแน่นกับอกเขา หลินอู่ได้ยินเสียงสั่นเอื่อย ๆ ในหน้าอกตอนที่เขาพูดจะชัดเจน
แต่เธอยังไม่เข้าใจตรรกะตรงนี้ แค่เล่นเกมให้ใครนั่งตัก ดาเมจมันเป็นเท่าตัวได้ยังไง
หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เห็นแจ้งเตือนจากกลุ่มเพื่อนร่วมชั้น สัปดาห์หน้าจะทดสอบสมรรถภาพทางกายพร้อมกันทั้งหมด
ถึงเธอจะได้รับการยกเว้นบางรายการ แต่เรื่องงอตัวไปข้างหน้ากับปริมาณปอดนี่สิ แทบจะผ่านยากจริง ๆ
เฮอจิ่งโจวเห็นเธอเงียบไปทันที ก็ลักษณะมองสายตามไปที่จอ แล้วถามว่า “เป็นอะไร”
หลินอู่เลื่อนดูข้อความในกลุ่มต่อไป เสียงอู้อี้ “ปอดฉันไม่ค่อยดี ความยืดหยุ่นก็แล้วแต่กัน”
มือเขายังเล่นต่อไม่หยุด แต่แกล้งทำเป็นคิดอยู่ครู่ใหญ่ แล้วยกมุมปากขึ้น “เดี๋ยวฉันช่วยฝึกให้สิ”