หลินอู่เปิดโทรศัพท์ขึ้น ช่วงนี้เก็บรูปเอาไว้เยอะเกินไป หน่วยความจำแน่นเต็มเป๊ะ บวกกับเครื่องใช้มานานแล้ว การทำงานก็เริ่มกระตุกนิด ๆ
เธอไล่ดูไปมา ในที่สุดก็เลือกรูปถ่ายคู่กับปลาฉลามวาฬที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ ฉากหลังสีน้ำเงินเข้มแผ่ออกมาเป็นแสงสีมหัศจรรย์ราวดินแดนในความฝัน
เฮอจิ่งโจวมองหน้าจอโทรศัพท์ของเธอ ยิ้มกึ่ง ๆ ไม่รู้ว่าหัวเราะหรือไม่ใช่
“ฉันเอาไปโชว์ใครไม่ได้เลยงั้นเหรอ?”
“เปล่านะ……” ได้ยินน้ำเสียงไม่พอใจ เธอรีบกดปุ่มเครื่องหมายบวก แต่วินาทีต่อมา แกลเลอรีรูปก็เด้งกลับมาอีกครั้ง
ปลายนิ้วไถลงไปเงียบ ๆ แล้วหยุดลงโดยไม่รู้ตัว สายตาตกอยู่ที่รูปสีสันสดใสราวสวนงานดอกไม้บาน
เป็นรูปที่ถ่ายตอนนั่งถ้วยหมุน
แสงไฟอบอุ่นตกลงมาบนถังน้ำผึ้งที่กำลังหมุนวน ราวกับเจิดฉายด้วยประกายหวานละลายใจ เธอยังจำได้ดี แม้กระทั่งลมหายใจก็แช่อยู่ในกลิ่นหอมหวานจัดจ้านของข้าวโพดคั่วน้ำผึ้งและคาราเมล
ในจอ เฮอจิ่งโจวกอดเธอไว้ สวมวงแหวนผ้าคู่รักแบบเดียวกับเธอ ดวงตาดอกพีชงาม ๆ เลิกเล็งลงเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นง่าย ๆ
มีสมาธิและอ่อนโยน ราวกับเป็นคู่รักที่หวานซึ้งกันจริง ๆ
ขนตาของหลินอู่สั่นไหวเบา ๆ
“รูปนี้ได้ไหม?” เธอถามเบา ๆ
เฮอจิ่งโจวทอดสายตามองอยู่ชั่วครู่ แล้วตอบรับเสียงสั้น ๆ
หลินอู่เลือกรูปนี้ แล้วคัดรูปอื่นเพิ่มอีกอย่างจริงจัง แต่งโพสต์เสร็จกดส่งออกไป ไม่นานหน้าจอก็เด้งไลก์ขึ้นมาหนึ่งคน
กดเข้าไปดู เป็นไอคอนโปรไฟล์ของเฮอจิ่งโจว
แล้วทันทีตามมา ก็ได้รับคอมเมนต์ของเจียงจื่ออางที่แปะไว้ด้านล่าง