กระจกใสเกาะหยดน้ำ หลินอู่ยืนห่างออกไปสามก้าว ห่างกับห้องอาบน้ำเพียงเล็กน้อย ก้มตาจ้องลงที่รอยต่อของกระเบื้องพื้น แล้วเรียกชื่อเขา
“เฮอจิ่งโจว?”
ไม่นาน เสียงน้ำก็เงียบลง ด้านในมีเสียงคำรับลาง ๆ ดังแว่วออกมา “มีอะไร”
เสียงทุ้มเล็กน้อย ฟังมัว ๆ และแหบแปลกอยู่ในที
“โทรศัพท์คุณ” เธอพูดแล้วขึ้นเสียงชั่วครู่ “เป็นเฉินอี้”
“ตัดทิ้ง” คนหนุ่มพูดเย็นชา
ระหว่างที่เธออึ้งอยู่ชั่วขณะ เสียงน้ำด้านในก็ดังขึ้นอีกครั้ง
จะตัดสายทิ้งดื้อ ๆ เลยหรือไง……
ไม่รู้จะทำอย่างไรอยู่ครู่ใหญ่ รู้สึกว่าไม่ค่อยดี จึงตัดสินใจรอให้มันหมดเวลาดังเอง เพราะอย่างนั้นอีกฝ่ายน่าจะเข้าใจว่าเจ้าของหมายเลขไม่สะดวกรับสายอยู่ชั่วคราว
เสียงเรียกเข้าเงียบลง หลินอู่กำลังจะหยิบเสื้อผ้า
แต่ผ่านไปไม่กี่วินาที เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกอย่างรวดเร็ว กลางห้องที่เงียบสงัดมันกลายเป็นเสียงที่ทำให้ใจสับสนวุ่นวาย
เธอจึงต้องหยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมาอีก รูดตาปิดแล้วทยอยเดินไปหน้าห้องอาบน้ำ เอ่ยเสียงเบา
“โทรศัพท์คุณค่ะ อีกฝ่ายอาจมีเรื่องด่วนก็ได้”
อากาศเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเธอก็ได้ยินคนหนุ่มสั่นคออย่างหมั่นไส้ ก่อนพูดว่า “คุณรับสายแทน”
ได้ยินแบบนั้น หลินอู่ก็หยุดมือ
โทรศัพท์เป็นของส่วนตัวค่อนข้างมาก การรับสายแทนเป็นเรื่องสนิทสนมเกินไป ดูท่าจะไม่เหมาะสมนัก
แปลกใจตัวเองอยู่ครู่ว่าทำไมถึงไม่แกล้งทำเป็นออกไปซื้อของข้างนอกซะแล้ว
“หรือว่ารอจนคุณออกมาแล้วค่อย……”
“เพิ่มเงินให้” เฮอจิ่งโจวขี้เกียจเสียเวลาพูดมาก เสียงเย็น ๆ ดังมา