ออกจากโรงพยาบาลมา หลินอู่บังเอิญเห็นร้านลอตเตอรีอยู่ฝั่งตรงข้าม สายตาก็หยุดค้างอยู่ตรงนั้นโดยไม่รู้ตัวไม่กี่วินาที
เฮอจิ่งโจวจับได้ว่าเธอดูเหมือนอยากลองดูสักหน่อย จึงกุมมือเธอไว้ “ไปกันเถอะ ไปขูดกันสักสองสามใบ”
ใกล้วันคริสต์มาส บรรยากาศบนถนนเต็มไปด้วยสีสัน ร้านของตกแต่งข้าง ๆ วางของประดับเต็มหน้าร้าน เสียงเพลง Last Christmas ยังลอดผ่านรอยประตูมาเบา ๆ
หน้าเคาน์เตอร์ การ์ดสีสันต่าง ๆ วางเต็มไปหมด ข้าง ๆ ยังมีตู้ซื้อตั๋วอัตโนมัติเรียงเป็นแถว เฮอจิ่งโจวมองสาวที่เลือกอย่างจริงจังเอาจริง มุมปากจึงยกขึ้นเล็กน้อย
เขาโน้มตัวลงมาใกล้ ๆ แล้วถามอย่างสุภาพ
“เจ้าหญิงคะ มีเคล็ดลับในการเลือกไหม”
จริง ๆ หลินอู่แค่เลือกตามความชอบในแบบสุ่มสี่สุ่มห้า ได้ยินดังนั้นจึงไอเบา ๆ แล้วตอบตรง ๆ “ไม่มี”
ทันใดนั้นนึกอะไรขึ้นได้ เธอจึงดึงแขนเฮอจิ่งโจว แล้วกระซิบเบา ๆ อย่างลับ ๆ
“แต่ฉันได้ยินซินโหรวว่า ดูเลขหน้าได้นะ ช่วง 100 ถึง 120 ถูกง่ายกว่า”
ความจริงหลินอู่เคยศึกษามาก่อนเหมือนกัน ยุคที่สตางค์ตึงตังนั้น ก็เคยฝันสักหน่อย ว่าสักวันจะได้ลุ้นรางวัลใหญ่หล่นลงมาจากฟ้า แต่ความคิดแบบนั้นก็แค่แวบผ่านไป เธอไม่เคยเอาเงินที่มีอยู่นิดหน่อยไปเสี่ยงกับโชคลอย ๆ แบบนั้นจริง
เขาพยักหน้า แล้วซื้อให้เธอ 20 ใบ
หลินอู่อุ้มกองการ์ดขูดมานั่งที่โต๊ะ ใจเต้นแปลก ๆ ต้นคริสต์มาสฝั่งตรงข้ามกระจกไฟฟ้าระยิบระยับ มีกล่องของขวัญของซานตาคลอสห้อยอยู่
ชั้นเคลือบสีเงินเทาถูกขูดออก ใบแรกก็ขูดได้เงิน 5 หยวน