ภายในโรงยิม เสียงฝึกซ้อมดังระราน เสียงรองเท้ากีฬากดลงบนพื้นเป็นครั้งคราวพร้อมเสียงเสียดแทงแหลมคม
เมื่อได้ยินคำถามของเขา หลินอู่แทบฝังใจ
ไม่อยาก
นั่นคือความคิดแรกที่ผุดขึ้นในสมอง
บริสุทธิ์และตรงไปตรงมา
เธอแค่อยากให้เฮอจิ่งโจวชนะ
ไม่ว่าจะด้านไหน
ขอให้เป็นชัยชนะแบบขยี้ ไร้ซึ่งความน่าสงสัย
เธออยากให้เขายืนอยู่บนแท่นรับรางวัลที่สูงที่สุดตลอดไป ถูกแสงไฟสปอตไล่ตาม ล้อมรอบด้วยรัศมีเสมอ ไม่ตกจากแท่นบูชา ไม่แพ้ให้ใครได้เลย
ปลายนิ้วกำแน่นขึ้นเล็กน้อย
หลินอู่รู้ว่าตอนนี้เธอควรตอบว่าอยาก หรือไม่ก็ตอบอย่างเป็นกลางว่าการแข่งขันขึ้นอยู่กับฝีมือแต่ละคน
แต่ไม่รู้ทำไมก็ปฏิเสธความคิดจริงในใจตัวเองไม่ได้
คนแคระในหัวของหลินอู่ต่อยกันโครมคราม
หนึ่งเสียงตะโกกว่าต้องอดทนไว้นะ อย่าเพิ่งเผยตัว
อีกเสียงก็ล้างสมองว่า
ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้เฮอจิ่งโจวเป็นแฟนหน้าสัญญาที่รวยของเธอ ฐานะเธอเป็นสาวเห็นแก่เงิน ประจบสักหน่อยก็ปกตินะ
ปกตินะ
ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่ามีเหตุผล
ระหว่างที่สีหน้าของเฮอจิ่งโจวเย็นลงเรื่อย ๆ หลินอู่ก็ส่ายหัวเบา ๆ “ไม่อยาก”
ประสานสายตากับหนุ่มหน้าตาคม ดวงตาดำมืดสนิทจนอ่านอารมณ์ไม่ออก ฝ่ามือของเธอเปรียะเหงื่อบาง ๆ ด้วยความตึงเครียด แต่ใบหน้ายังคงความสงบเอาไว้
“อยากให้คุณชนะ”
เฮอจิ่งโจวมองเธอเงียบ ๆ “ทำไมล่ะ”
สายตาไม่อาจหลบเลี่ยงได้ชั่วขณะ หลินอู่ไอเบา ๆ
พยายามทำให้เหตุผลของตัวเองฟังดูจริงขึ้น จึงพูดอย่างตั้งใจ