ออกจากศูนย์การค้ามา หลินอู่เดินอยู่ข้างกายเฮอจิ่งโจว ก้มหน้าลงต่ำ ท่าทางเหม่อลอยไปคนละทาง
เฮอจิ่งโจวมองเธอหนึ่งครั้ง ก็ไม่ได้พูดอะไร
ตรงกลางของศูนย์การค้ามีลานโล่งขนาดใหญ่ ตอนกลางคืนจะมีคนมาตั้งแผงขายของกันมากมาย ไฟหลอดเล็ก ๆ หลากสีสว่างวาบขึ้น ส่องประกายให้กับของชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่วางเรียงรายเต็มตา
ไม่ไกลนัก ยังมีคนกอดกีตาร์ร้องเพลง ห้อยเครื่องรับชำระเงินไว้หน้าไมโครโฟน เป็นบริการจ่ายเงินขอเพลงได้
ทั้งสองเดินผ่านแผงเกมยิงแห่งหนึ่ง
เจ้าของแผงคงไม่มีลูกค้ามานาน จึงรีบเดินเข้ามาตะโกนเรียกลูกค้าอย่างกระตือรือร้น พร้อมยิ้มแฉ่งว่า
“ทะเลาะกับแฟนรักใช่ไหม มาเล่นเกมกัน ชนะก็พาตุ๊กตากลับบ้านได้นะ”
เฮอจิ่งโจวเพียงชำเลืองมองเขาด้วยสีหน้าเรื่อยเฉย
กติกาคือยิง 20 นัดต้องโดนเป้า 16 นัดขึ้นไปถึงจะได้รับตุ๊กตาตัวใหญ่ที่สุด เฮอจิ่งโจวไม่ได้ตั้งใจจะรังแกใคร จึงซื้อกระสุนจากเจ้าของแผงมาสี่สิบนัดก่อน
แล้วส่งปืนให้หลินอู่ “ลองดูสิ”
หลินอู่ชูปืนขึ้น พยายามเล็ง น่าเสียดายที่ยิงไปสิบนัดโดนได้แค่สองนัด
อยากตั้งสติเริ่มใหม่ แต่ยิ่งยิงยิ่งร้อนใจ ยิ่งร้อนใจก็ยิ่งระส่ำระสาย สุดท้ายสิบนัดที่เหลือพลาดหมดเกลี้ยง
เธอได้แต่เบ้ริมฝีปากแน่นโดยไม่รู้ตัว “……”
เฮอจิ่งโจวก็เพียงยืนเฉย ๆ อยู่ตรงนั้นอย่างสบายอารมณ์ ดูท่าจะไม่ได้ตั้งใจช่วยเหลือเธอเลยสักนิด
แม้แต่เจ้าของแผงยังมองไม่เข้าใจ หนุ่มคนนี้เป็นอะไรกันแท้
เขาจึงเดินเข้ามาไม่ถามไม่ว่า ยัดกระสุนใส่มือหลินอู่ แถมให้โอกาสยิงฟรีอีกห้าครั้ง
เธอเขินอายอยากจะปฏิเสธ แต่เจ้าของแผงกลับพูดจาอย่างมีเหตุผลเต็มยก “บอกให้ก็คือให้ ชั้นเบื่อพวกตาไม่มีแววที่สุด”