กีฬาสีภายในดำเนินไปสามวัน การโหวตผู้ถือป้ายสิ้นสุดลง ผลสุดท้ายคือหลินอู่และเฮอจิ่งโจวครองอันดับหนึ่งของสายหญิงและสายชายตามลำดับ
ภายใต้กฎการแต่งกายของโรงเรียน หลินอู่สวมเสื้อเชิ้ตขาวกับกระโปรงจีบ ถือตุ๊กตา mascot ทางการของโรงเรียนไว้ในมือ
เฮอจิ่งโจวก็แต่งมาในสไตล์หนุ่มหล่อแสนวิเศษแบบเดียวกัน เพียงแต่บนร่างของเขา กลับซ่อนความเป็นเจ้าชายลูกคุณหนูที่สุดท้ายก็ซ่อนไม่อยู่
ประธานชมรมละครสั้นอย่างเหลียงหยุนถอนใจยาวออกมา “ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าสองคนนี่เหมาะกับนิยายรักลูกเสือเจ้าสาวเต้าระดับสูงสุด ๆ เลยนะ”
เฮอจิ่งโจวไม่ได้อ่านนิยายแนวนี้ เข้าใจไม่เข้าใจ แต่คนจิตใจดำ ๆ ความคิดก็ไม่อาจสูงส่งไปได้ไกลเท่าไหร่
“ระดับสูง…อะไรนะ”
เขาหันไปมองหลินอู่ น้ำเสียงเรื่อยเปื่อยแฝงความหมายลึก ๆ ท้ายประโยคโน้มขึ้นเล็กน้อย
หลินอู่เกือบสะดุดเท้าตัวเองล้ม รีบกลั้นความร้อนวูบวาบที่ใบหู รีบอธิบายความหมายของนิยายแนวนั้นเร็ว ๆ “ยังไงก็ไม่ใช่ในสิ่งที่คุณกำลังคิดอยู่”
หนุ่มได้ยินก็แค่ขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างแปลกใจ ใบหน้าไร้เดียงสา “ฉันคิดอะไรน่ะ”
“……” หลินอู่เงียบไปครู่หนึ่ง “ไม่มีอะไร”
ถอนใจอยู่ในใจ ทำไมเธอถึงไม่เคยจำอะไรขึ้นใจเลยนะ
แต่เฮอจิ่งโจวไม่คิดจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ มุมปากโค้งขึ้นอย่างเยาะเย้ย เอ่ยเสียงเรื่อย ๆ