เมื่อหลินอู่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วเดินออกมา ก็ได้กลิ่นหอมหวานสดชื่น เป็นเฮอจิ่งโจวที่กำลังต้มน้ำส้มใส่น้ำตาลกรวดให้เธอ
เธอมองขวดแยมส้มที่วางอยู่ข้าง ๆ อย่างประหลาดใจ “คุณเอามันมาด้วยเหรอ”
“ทำตามสูตรของคุณน่ะ” เฮอจิ่งโจวเทใส่ชาม วางพักไว้ให้เย็นสักครู่แล้วค่อยยื่นให้เธอ
“ชิมดูสิ”
เธอรับมาแล้วจิบเบา ๆ
กลิ่นหอมสดชื่นของส้มรสหวานชุ่มฉ่ำไหลลงลำคอ ให้ความรู้สึกอุ่นสบาย
คงเพราะเมื่อคืนทั้งคู่แทบไม่ได้นอน ต่างก็รู้สึกเหนื่อยล้า จึงงีบพักตอนบ่ายก่อนออกไปเที่ยวชมสถานที่ท่องเที่ยว
ระหว่างเดินอยู่ เธอก็นึกอยากซื้อของขึ้นชื่อจากบ้านเกิดไปฝากเฟลิกซ์ขึ้นมา เฮอจิ่งโจวฟังคำว่า ‘ของขึ้นชื่อจากบ้านเกิด’ แล้วหัวเราะ แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร
ซื้อของให้เฟลิกซ์เสร็จแล้ว ทั้งคู่ก็เดินไปที่ร้านขายของที่ระลึก
หลินอู่กำลังเลือกของฝากสวย ๆ อยู่ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเฮอจิ่งโจวยืนอยู่ไม่ไกล กำลังตั้งใจมองอะไรบางอย่าง สายตาจดจ่ออยู่กับสิ่งนั้น
เธอเดินเข้าไปดูด้วยความสงสัย
ตรงหน้าคือโซนเครื่องประดับ มีปลอกคอประณีตแขวนอยู่มากมาย
ทั้งแบบหนัง แบบขนนุ่ม แบบโลหะ กระทั่งแบบประดับหมุดหรือมีโซ่ห้อยก็มี
มีสารพัดแบบสารพัดวัสดุให้เลือก ครบครันทุกอย่าง
ดูเหมือนเฮอจิ่งโจวจะสนใจของพวกนี้อยู่ไม่น้อย เขากวาดตามอง แล้วเอื้อมมือไปอย่างไม่ใส่ใจ ใช้ปลายนิ้วแตะกระดิ่งที่ห้อยอยู่บนปลอกคอเส้นหนึ่งเบา ๆ