แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องผ่านม่านอย่างอ่อนโยน
หลินอู่ตื่นขึ้นมาพร้อมเสียงนาฬิกาปลุก
เมื่อลืมตาขึ้น ห้องพักเงียบจนได้ยินเสียงหายใจของตัวเอง ในใจว่างเปล่าโหวงเหวง มีความรู้สึกเหมือนสูญเสียอะไรสักอย่างโอบล้อมอยู่
ตั้งสติอยู่พักหนึ่ง เธอจึงทิ้งผ้าห่มลุกจากเตียง เดินไปยังกระจกห้องน้ำมัดผมเรียบร้อย แปรงฟันล้างหน้า
น้ำเย็นกระทบใบหน้า ทำให้รู้สึกตัวขึ้นมาได้บ้าง
งานปัจจุบันของหลินอู่คือล่ามแปลภาษาพูดตามทันที วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการประชุมเวทีใหญ่นี้ เธอแต่งตัวเรียบร้อยออกจากห้องพักโรงแรม แล้วไปทานอาหารเช้ากับเพื่อนร่วมงาน
เดินทางมาเยอรมนีหลายวัน เธอยังไม่ค่อยชินกับอาหารที่นั่น
เธอหั่นขนมปังไร้เกลือแบบเยอรมัน ทาชีสครีมกลิ่นกระเทียม ขนมปังออกคำหนึ่ง แล้วเคี้ยวไปพร้อมกับคิดอะไรเพลิน ๆ
ก่อนจะสวมบัตรประจำตัวเข้าห้องประชุม เธอแอบก้มดูมือถือ
ความฝันเมื่อคืนสวยงามและจริงจังเกินไป ตอนตื่นขึ้นมาแทบแยกไม่ออกว่าอะไรคือขอบเขตของความเป็นจริง จนแอบสงสัยว่าทุกอย่างที่กำลังประสบอยู่ตอนนี้ จะเป็นแค่จินตนาการของตัวเองหรือเปล่า
ข้อความยังค้างอยู่ที่คำลากราฟคืนวาน
ปลายนิ้วไล่ขึ้นไปดูบันทึกแชทเรื่อย ๆ จึงค่อย ๆ เชื่อได้ว่า เธอจริง ๆ ได้พบกับเฮอจิ่งโจวอีกครั้งตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย
การประชุมยืดยาวนานมาก หลินอู่กับเพื่อนร่วมงานสลับกันทุก 30 นาที
ช่วงพักกลางวัน กินขนมเล็กน้อยเพื่อเติมแรง