เขามองเห็นเธอเหรอ?
หลินอู่รีบเงยหน้ามองไปรอบ ๆ แต่หาสุมหัวคุ้นตาได้ครึ่งวันก็ไม่เจอ จึงได้แต่เดินไปตามทิศทางที่เขาบอก พลางยังแอบสงสัยในใจ
ขณะนั้นเอง ด้านหน้าก็ดังเสียงหัวเราะครืนกับบทสนทนาขึ้นมา หลินอู่เผลอหันไปมองตามเสียง
พวกนักกีฬาว่ายน้ำเพิ่งเลิกซ้อม ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่หลายคนสวมแจ็กเก็ตห่มหลวม ๆ ทับเพียงกางเกงว่ายน้ำรัดรูปตัวเดียว ตัวเปียกอาบไปทั้งตัว เส้นผมยังหยดน้ำอยู่ กำลังเดินมาทางเธอ
หยดน้ำไหลลงตามแนวกล้ามเนื้ออกที่ปลากำยั่ง ยิ่งกว่าคอสเพลย์เยอร์ผู้ใจกว้างคนนั้นเมื่อคราวก่อนเสียอีก
เป็นครั้งแรกที่เจอฉากแบบนี้ หลินอู่งงควัก รีบหันหน้าหนีแล้วรีบเดินจากไป
แต่กลับถูกชายหนุ่มหัวโจกที่ตาไวสังเกตเห็นเข้าให้
แถมเขายังเป็นหนุ่มที่เล่นไม่อายใครอยู่แล้ว พอจู่ ๆ เห็นสาวสวยถูกจริตตัวเองขนาดนี้ ก็เลยดีใจชั่วขณะ ผิวปากใส่หนึ่งครั้ง
“จะมองก็มองไปสิ่งน้องสาว วิ่งไปทำไม จะให้พี่สอนว่ายน้ำด้วยตัวเองไหม?”
เขาเกือบว่า “ด้วยตัวเอง” นั้นให้ฟังดุจมีนัยยะแอบแฝง จนเพื่อนร่วมทีมรอบ ๆ โห่ฮิ้วกันทั้งวง
หลินอู่ไม่เอ่ยปฏิกิริยาใด ๆ ก้มหน้ารีบเดินขึ้นชั้นสองไป
วินาทีถัดมา เธอถูกดึงเข้าสู่อ้อมกอดคุ้นเคย
เธอเงยหน้าขึ้นทันที ชนเข้ากับดวงตาคู่เข้มของเฮอจิ่งโจวที่ท่าทีเย็นชาลงนิดหน่อย
ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ ๆ “ออกจากสนามว่ายน้ำต้องแต่งกายให้ครบถ้วน หูหนวกหรือยังไง?”
“กลับไปเก็บกวาดความสะอาดให้เรียบร้อยแล้วค่อยไป”
ชายหนุ่มที่เมื่อครู่ยังยิ้มเล่นเมื่อยมหน้าคว่ำลงทันที ตกใจจนหน้าซีด รีบขอโทษแล้วรีบผลักดันกันจากไป