หลินอู่นั่งอยู่ที่ที่นั่งของตัวเอง ฟังคำพูดของครูวิชาพลศึกษาอย่างเซ็งงงาน
สายตาตกอยู่ที่สูตรบนกระดานนั้น ในใจพลันเกิดความหวังแอบแฝงขึ้นมา ก่อนความกลัวจะเข้ามาทำลายมันอย่างรวดเร็ว
กลัวว่าจางจื่อเชียนจะสังเกตเห็นแล้วหัวเราะเยาะ เธอจึงเงียบ ๆ เหยียบปากกาขึ้น ปลายนิ้วกดกระดาษทดเอาไว้แล้วค่อย ๆ ดึงมามาที่ตัว ใช้มือซ้ายบังเอาไว้ แอบคำนวณอยู่คนเดียว
ทีละขั้นทีละบรรทัดอย่างละเอียดถี่ถ้วน กลัวแม้แต่จะเขียนผิด
เมื่อผลลัพธ์ปรากฏออกมา เธอกระพริบตาช้า ๆ
แล้วคำนวณซ้ำอีกรอบเพื่อยืนยัน
ได้ผลเหมือนเดิม
จ้องมองอยู่นาน ความยินดีในใจค่อย ๆ แผ่ขยายออกมา มุมปากขยับโค้งขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบกดมันลงทันที
เมื่อครูพูดจบเรื่องสารอาหารที่หญิงชายวัยรุ่นควรได้รับในแต่ละวันก็ประกาศให้เป็นเวลาว่าง
เธอรีบเอากระดาษที่คำนวณเอาไว้มาปิด แต่ช้าไปหนึ่งจังหวะ
จางจื่อเชียนฉีกกระดาษนั้นไป แสร้งทำหน้าศึกษาดูอย่างตั้งใจ แล้วขำจนตัวสั่น “นี่ก็ตัวอ้วนอย่างเธอน่ะเหรอ ถึงกับเอามาคำนวณกันเลย ไม่ลองคิดบ้างเลยหรือไงว่าครูพูดให้เธอฟังก็ว่าได้”
หลินอู่พยายามจะคว้ากระดาษคืน แต่เขาผลักเธอออกไปแรง ๆ จนเกือบล้ม หลังเธอกระแทกขอบโต๊ะอย่างหนัก
ดีที่ชุดนักเรียนแข็งหนาวช่วยรองรับเอาไว้ จึงไม่เป็นอะไร
เธอวางฝ่ามือที่ขอบโต๊ะอย่างตกใจ กดตัวเองให้มั่นคง กระดูกนิ้วขาวซีดเพราะออกแรงกด
ชายหนุ่มยังยกกระดาษขึ้นสูงอย่างชั่วร้าย “เขี้ยว ผลลัพธ์ไม่ได้เกินมาเป็นเท่าตัวหรอกนะ?”