วันอาทิตย์ หลินอู่ออกจากบ้านพร้อมกระเป๋าแต่เช้าตรู่
เพิ่งลงจากรถเมล์ ก็เห็นเฮอจิ่งโจวยืนรอเธออยู่ที่ป้าย
ชายหนุ่มสวมแจ็กเก็ตกันลมสีดำลำตัวเดียว ผิวขาวซีบ เปี่ยวไปด้วยความเย็นยะในแสงแดดยามเช้าที่ไม่ค่อยสว่าง คิ้วและดวงตาแฝงความอ่อนล้าเล็กน้อย นิ้วเรียวมีลุกยางกำบัวชานมไว้อย่างหลวม ๆ
เธอรีบเดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว “ขอโทษนะ รบกวนเวลาเช้าเกินไปหรือเปล่า”
“เปล่า” เฮอจิ่งโจวส่งชานมในมือให้เธอ “เด็กไฮสกองปีสุดท้ายก็เป็นแบบนี้แหละ ไปกัน”
หลินอู่รับชานมมาไว้ในมือ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงถามขึ้น
“คนที่ดื่มชานมก็สามารถได้กลิ่นได้เหมือนกันหรือเปล่า”
ได้ยินดังนั้น เขาห้อยตามองเธอ แล้วก็ยิ้มออกมาเฉย ๆ
“ใช่”
โรงเรียนเช้าวันอาทิตย์เงียบสงัด มีเพียงนักเรียนไฮสกองปีสุดท้ายไม่กี่คนที่อาสามานั่งทบทวนในห้องเรียน
ห้องเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่หนึ่ง เฮอจิ่งโจวนั่งข้าง ๆ หลินอู่
เขาจ้องมองกระดาษคำตอบที่ลงคำตอบไว้เต็ม ปลายนิ้วเรียวยาวหมุนปากกาไปมาเป็นพัก ๆ พลางห้อยตาตรวจข้อที่เธอทำ
หลินอู่เกร็งเล็กน้อย ชำเลืองมองกระดาษคำตอบของตัวเองเป็นระยะ แล้วก็จ้องสีหน้าของเขาอย่างเอาจุดเดียว พยายามจะสืบจากนั้นว่าเธอทำถูกได้กี่ข้อ
พอได้ยินชายหนุ่มถอดใจเบา ๆ หนึ่งครั้ง หัวใจของเธอก็ลอยพันธน์สูงเงื้อขึ้นทันที
ร้อนใจจนอดถามเสียงเบา ๆ ไม่ได้ “ทำผิดเยอะหรือเปล่า”
ไม่รีบตอบ เฮอจิ่งโจวเอียงหน้ามองเธอ ดวงตาดำมืดจ้องตรงเข้าไปในแก้วตาเธอ “คุณหลินอู่”
เธอรีบรับคำตามสัญชาตญาณ ทำตัวเหมือนเด็กประถม “ครับ”