เช้าวันรุ่งขึ้น แสงอ่อนนุ่มส่องผ่านม่านมาทอดวาบในห้อง
หลินอู่นั่งก้มหัวอยู่ริมเตียง แก้มยังขึ้นสีชมพูอ่อน ๆ ของคนเพิ่งตื่น เส้นผยาวสยุมั่นกระจายบนบ่า
เมื่อคืนเธอฝันไป
ฝันว่าแม่ไม่จากไป ยังตื่นแต่เช้ามืดออกไปขายของทุกวัน ตัวเธอคอยอยู่ช่วยงานเคียงข้าง พอขายเสร็จก็จูงมือกันกลับบ้าน
แม้จะลำบากสักหน่อย แต่ชีวิตก็ค่อย ๆ ดีขึ้นทีละน้อย
วันสอบเข้ามหาวิทยาลัยจบลง แดดแรงจนฉาบฉวยตาแทบเปิดไม่ขึ้น เดินออกจากห้องสอบไกล ๆ ก็เห็นแม่ยืนรออยู่หน้าประตูโรงเรียน พอวิ่งเข้าไปหาด้วยความดีใจ แม่ก็ยิ้มแฉ่งจูงมือไปซูเปอร์มาร์เก็ตซื้อพุดดิ้งสักชิ้น
หอมหวานของนมละลายไปบนปลายลิ้น
ตื่นจากฝันมา หลินอู่รู้สึกใจโหวงอยู่ใน
เธอก้มมองสองมือของตัวเอง ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ เข้ามาใกล้ เฮอจิ่งโจวก้าวเข้ามาพร้อมเสื้อผ้าในมือ
เห็นเธออยู่ในสภาพเหม่อลอย เขาจึงยกมือขึ้นลูบหัวเธอเบา ๆ
“ตื่นแล้วหรือ ออกมาทานข้าวเช้ากัน”
พูดจบก็ก้มตามองเสื้อผ้าในมือแวบหนึ่ง แล้วถามอย่างเข้าใจไม่ยาก “ให้ฉันช่วยเปลี่ยนให้ไหม”
หลินอู่อึ้งไปชั่วครู่ รีบหวนกลับมาสติแล้วรับเสื้อผ้าไว้ ใบหูแดงระเรื่อ “ไม่ต้อง”
กำลังจะเปลี่ยนเสื้อผ้า หลินอู่จู่ ๆ ก็รับรู้ได้ว่ามีสายตาจ้องมองเธออยู่ มือที่กำลังเคลื่อนไหวหยุดค้างไปเสี้ยวหนึ่ง เงยหน้าขึ้นก็เห็นเฮอจิ่งโจวยังยืนพิงอยู่ตรงนั้นอย่างสบายอารมณ์
เธอเบ้ปากเล็กน้อย ฝ่ายชายหนุ่มกลับจ้องมองเธออย่างราบรื่นไม่อาย เห็นเธอเงยหน้ามองมายังแค่เลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ ไม่แสดงท่าทีว่าจะหลบสายตาเลยสักนิด