แสงไฟจากเพดานสาดส่องลงมาอย่างนุ่มนวล เฮอจิ่งโจวก้มสายตามองเข้าตาเธอ หางตาเล็กน้อยโก่งขึ้น ดวงตาหวานฉ่ำคู่นั้นลึกล้ำ จ้องมองเธออย่างคลุมเครือ สายตาไล่ประสาทช้า ๆ
ครู่ใหญ่ เขาก็ยิ้มเบา ๆ
หัวใจของหลินอู่ตึงตัวขึ้นมาทันที รู้สึกบอกไม่ถูกว่ามีอะไรจะไม่ค่อยถูก
วินาทีถัดมา เฮอจิ่งโจวก้มตัวโน้มเข้ามาใกล้
ในรูม่านตาที่ขยายเล็กน้อยของเธอ เขากล้า ๆ กล้า ๆ ตรงหน้านางเอกอย่างนางหลิง ก้มลงจูบแก้มของเธอเบา ๆ เสียงพูดหย่อนเหงาแต่แสนสนิท แฝงรอยยิ้มชัดเจน
“ที่รัก เดี๋ยวกลับมานะ”
นางหลิง: “……”?
หลินอู่: “!!”
ริมฝีปากเย็นเฉียบแตะเบา ๆ แล้วดึงออกทันที แต่แค่นั้นก็ทำให้ใบหูของเธอลุกเป็นไฟ
นึกได้ว่าแม่ยังอยู่ตรงนี้ หลินอู่ปิดหน้าตัวเอง มองเขาด้วยความไม่เชื่อสายตา ดวงตางดงามเบิกกลมโตเพราะตกใจ ขนตาสั่นระริก
แก้มร้อนผ่าวขึ้นทันที จนกระทั่งลำคอก็ถูกทาสีด้วยสีชมพูจาง ๆ
ตัวระริกระรี้ เธอกะพริบตาแทบไม่หยุด พยายามรักษาความสงบ “โอ้ะ โอ้ งั้นไปเถอะ รีบหน่อยนะ”
แต่เฮอจิ่งโจวกลับไม่รู้สึกตัวเลยว่าตัวเองทำอะไรลงไป ยกคิ้วอย่างติดตลก สายตาเย้ยหยัน “คุณหนูไปเรียนโอเปร่าเฉวียนจวี้เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกกันบ้างเนี่ย”
คำเรียกขานที่ใช้กันเฉพาะเมื่ออยู่กันสองคนก็ถูกลากออกมาให้คนอื่นได้ยินเสียงดังศัพท์
รู้สึกได้ถึงสายตาที่แม่ส่งมา หัวของหลินอู่เกือบจะระเบิด ความตกใจตอนเพิ่งเข้ามาถูกโยนทิ้งไปไกล เหลือแต่ใบหน้าแดงระเรื่อที่ผลักเขาออกไปแรง ๆ “รีบไปเลยนะ”