ในห้องเรียนเงียบสงัด เมื่อผู้หญิงคนนั้นเดินหายไปจากประตูหลัง เขาถึงค่อยถอนสายตากลับมา แล้วหยิบกระดาษโน้ตบนโต๊ะขึ้นมา
อักษรบนนั้นสวยเรียบ ทุกเส้นโค้งมนนุ่มนวล ราวกับขนมปังร้อน ๆ ที่เพิ่งออกจากเตา วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
“สวัสดีค่ะ ขอบคุณสำหรับเรื่องในทางเดินเมื่อก่อนนะคะ แยมชนิดนี้ชงกับน้ำดื่มช่วยแก้ไอได้ดีมาก หวังว่าคงช่วยคุณได้บ้างนะคะ”
ด้านหลังยังวาดรอยยิ้มง่าย ๆ ประกอบไว้อีกด้วย
เขามองไปไม่กี่วินาที ก็เก็บกระดาษโน้ตไว้
-
ยังไม่ถึงเวลา ตอนนี้ห้องเรียนชั้นมัธยมปลายปีหนึ่งแทบไม่มีใครอยู่ หลินอู่เดินกลับไปที่ที่นั่งของตัวเอง พอเปิดหนังสือออก ปลายนิ้วก็ยังแข็งซึมอยู่นิดหน่อย หัวใจในอกเต้นตึงตังจนเสียงดังจนแม้แต่ตัวเองยังได้ยิน
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอกล้ารวบรวมความกล้าก้าวออกไปเอง ตื่นเต้นจนมือเยิ้มไปด้วยเหงื่อบาง ๆ ดีที่แม้จะมีเรื่องวุ่นวายนิดหน่อย แต่อีกฝ่ายก็รับของขวัญของเธอไว้
ในใจของหลินอู่ตอนนี้ เฮอจิ่งโจวถูกติดป้ายว่า “แสงจันทร์สีขาวผู้ใจดี” เป็นคนที่ช่วยแก้สถานการณ์ให้คนอื่น ใจเย็นฟังเธอพูด ยังถามถึงชื่อของเธออีกด้วย
เธอจมอยู่ในความดีใจเล็ก ๆ สุดๆ มีแต่ความยินดีที่ในที่สุดก็ทำได้ ได้ขอบคุณเขาต่อหน้า จึงไม่ได้สังเกตเลยว่า สิ่งที่หนุ่มคนนั้นเพิ่งทำไปนั้นจริง ๆ แล้วมันเกินขอบเขตแล้ว
ช่วงออกกำลังกายวันละครั้ง หลินอู่เดินไปซื้อของให้จางจื่อเชียนกับพวกเขาตามปกติ ฝีเท้าเบาสบายยิ่งกว่าทุกครั้ง ดวงหน้าก็สดใสขึ้นเป็นเท่าตัว