ออกจากศาลาไปหลายชั้น เฉินผีเดินเลียบแม่น้ำไปเรื่อย ๆ อย่างเฉื่อยชา เขารู้สึกว่าพลังในกายกำลังร่อยหรอ ความเจ็บปวดจากบาดแผลฉีกขาดแล่นขึ้นมาอย่างรุนแรง ทำให้ฝีเท้าของเขาเซถลาเล็กน้อย
โดยไม่รู้ตัว เขาก็เดินมาถึงป่าข้างวัดม้าไฟ พยุงตัวพิงต้นไม้ต้นหนึ่งแล้วไถลตัวลงนั่ง แกะผ้าที่พันรอบข้อนิ้วโป้งออกอย่างรีบร้อน นั่นคือผ้าที่เขาฉีกจากเสื้อของตัวเอง ตอนนี้เปื้อนเลือดจนมิด ดูไม่ออกแล้วว่าสีเดิมเป็นแบบไหน
ผ้าติดกับเนื้อและเลือดจนดึงไม่ออก เฉินผีดึงทันทีอย่างไม่พอใจ ก็พาเอาเนื้อหนังติดออกมาด้วย ความเจ็บปวดทำให้เฉินผีอยากจะด่าแม่มัน ให้ตายเถอะ เขาใช้น้ำในลำธารข้าง ๆ ล้างแผล น้ำในฤดูหนาวเย็นเฉียบมาก บาดแผลถูกความเย็นจนชา และค่อย ๆ สูญเสียความรู้สึกเจ็บปวด เฉินผีรู้สึกสบายขึ้นมาเล็กน้อย และเผลอหลับไปอย่างนั้นเอง
การนอนครั้งนี้ไม่นานนัก เพราะมีคนมารบกวนการนอนของเขา
เขาเปิดตาอย่างไม่พอใจ พบว่ามีเด็กสาวคนหนึ่งกำลังพยายามขยับตัวเขา เขามองดูคนตรงหน้า อายุน้อยกว่าเขาด้วยซ้ำ ยังไม่โตเต็มที่ แต่ใบหน้ากลับงดงามมาก เฉินผีรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาในใจ เขาพูดไม่ถูก แต่รู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้สวยกว่าน้องสาวของชุนเซิน และยังสวยกว่าเด็กสาวบนเรือของหวงกุยอีก
"เธอเป็นไข้น่ะ" เด็กสาวตรงหน้าอุทานออกมา
เฉินผีเพิ่งจะรู้สึกได้ว่าหัวมันหนัก ๆ มือเล็ก ๆ เย็น ๆ แตะบนหน้าผากของเขา ทำให้เฉินผีนึกถึงความรู้สึกตอนที่ฝ่ามือแช่อยู่ในน้ำลำธารเมื่อครู่ รู้สึกสบาย ๆ
"เธอยังเดินไหวไหม? ฉันเป็นหมอ กลับบ้านกับฉันสิ ฉันช่วยตรวจให้ได้" เสียงใส ๆ ของเด็กสาวดังขึ้นข้างหูเฉินผี
แต่เฉินผีกลับระวังตัวทันที ในหมู่ขอทานมีวิธีโหดร้ายที่เรียกว่า "ล่าเด็กมาทำร้าย" จงใจส่งเด็กที่น่ารักและน่าเอ็นดูมาหลอกลวงคน
หมอตัวแค่นี้เรอะ? เฉินผีหรี่ตาลง เกิดความคิดฆ่าขึ้นมา แต่กลับรู้สึกว่ามือของตัวเองคัน ๆ คงเป็นเพราะแช่น้ำลำธารนานเกินไป แล้วเอามือออกมาถูกลมหนาว คงจะเกิดเป็นตานขโมยแน่ ๆ
ในใจหงุดหงิดขึ้นมาทันที "ไปให้พ้น" ผลักเบา ๆ เด็กสาวคนนั้นก็ล้มลงกับพื้น ดวงตากลมโตแบบผลแอปริคอทมีน้ำตาคลอทันที เฉินผีมองมือของตัวเองอย่างฉงน เห็นชัด ๆ ว่าไม่ได้ออกแรง แล้วนี่จะมาหาเรื่องหรือไง
เด็กสาวคนนั้นสะอื้นลุกขึ้น ปัดฝุ่นบนตัว แล้วดื้อรั้นเข้ามาดึงเขา เฉินผีไม่รู้จะทำยังไง ก็ได้แต่ลุกขึ้น เธอยื่นยาเม็ดหนึ่งให้เฉินผี เฉินผีมองเธอ เด็กสาวแทบจะโมโหตาย กินยาเม็ดของตัวเองไปหนึ่งเม็ด เฉินผีถึงได้โยนเข้าปากแล้วเคี้ยว
ยานั้นขมมาก เฉินผีอ้าปากจะคายทิ้ง แต่ไม่ทันตั้งตัวก็มีลูกอมถูกยัดเข้าปาก ใบหน้าของเด็กสาวแสดงความเจ้าเล่ห์ออกมาเล็กน้อย ดูขี้เล่นและน่ารัก
เฉินผีเคี้ยวแบบไม่มีอารมณ์ รสหวานเล็กน้อย แต่แล้วก็ได้กลิ่นขมและเปรี้ยวจาง ๆ รสหวานเปรี้ยวขมสานกัน แต่รสชาติโดยรวมก็ยังดีอยู่
เด็กสาวพยุงเฉินผีเดินเข้าไปในป่า เฉินผีก็ทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงบนตัวเธอ เด็กสาวเกือบล้มคว่ำ
เฉินผีตะลึงงัน รู้สึกได้ถึงความแตกต่างของแรงบางอย่าง จึงยืดตัวขึ้นเล็กน้อย ถ้าอีกเดี๋ยวเธอกล้าพลิกแพลงเขา เขาจะเอาดาบแทงทะลุดวงตาของเธอ
นึกถึงดวงตาที่มีน้ำตาคู่นั้น ความรู้สึกแปลก ๆ ในใจก็พวยพุ่งขึ้นมาเหมือนเถาวัลย์ ฟันลงไปทีหนึ่ง คงจะทำให้เธอร้องไห้อีกใช่ไหมนะ เด็กสาวพยุงเขาเดินไกลขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าของเฉินผีเย็นชาลงเรื่อย ๆ หลังกินยา แผลบนตัวเขาก็ไม่เลือดออกอีกแล้ว หัวก็ค่อย ๆ ปลอดโปร่งขึ้น ดูเหมือนจะกลับมามีแรงบ้าง
เขาเหลือบตามองคอขาว ๆ ของเด็กสาว นิ้วมือเริ่มกระสับกระส่าย
"ถึงแล้ว" เธอเอ่ยขึ้นทันที ทำเอาเฉินผีตกใจ
โดยสัญชาตญาณ เงยหน้าขึ้นมองกระท่อมมุงจากตรงหน้า ไอ้เวรเอ๊ย เป็นกระท่อมมุงจากอีกแล้ว พวกสารเลวนี่อยู่กันแต่เพิงพังแบบนี้ เฉินผีเกือบจะวางมือบนตะขอเก้าขาที่คาดเอวทันที
เด็กสาวเรียกให้เขาเข้าไป เฉินผีมองนางอย่างเย็นชา ให้ตายเถอะ ไม่ว่ายังไงก็จัดการให้หมด ถึงจะเดินก้าวใหญ่เข้าไป
แต่ในบ้านกลับเงียบสงัด แม้แต่เงาคนก็ไม่มี
มีเตียงหนึ่ง โต๊ะหนึ่ง เก้าอี้ก็มีแค่ตัวเดียว
นางอยู่คนเดียว
เฉินผีหันกลับมามองเด็กสาวอย่างประหลาด ผู้หญิงคนหนึ่ง กล้าพาคนแปลกหน้าเข้ามาที่บ้าน ในชั่วพริบตา ความคิดมากมายผุดขึ้นในหัว คิดจนเริ่มหงุดหงิด ไม่สนใจหรอกว่านางมีจุดประสงค์อะไร ไม่ได้เรื่องก็ฆ่าทิ้ง
คิดแบบนี้ ในใจเฉินผีก็ผ่อนคลายลงทันที เด็กสาวคนนั้นเดินตามเข้ามา ดูเหมือนจะไม่กลัวเขาเลยสักนิด ทำให้เฉินผีรู้สึกแปลกใจ
เด็กสาวคนนั้นไม่สนใจเขา นั่งลงบนเก้าอี้ด้วยตัวเอง หยิบครกยาสีเงินตำยา
เฉินผีรู้สึกเบื่อหน่าย ค้นหาของกินในตู้เสื้อผ้า กินเข้าไปอย่างรีบร้อน แล้วเดินไปที่เตียงนอน
เด็กสาวมองดูการกระทำของเขา แต่ไม่สนใจ
พอเห็นเฉินผีนอนบนเตียง ใบหน้าของเด็กสาวก็แดงขึ้นทันที "นั่นเตียงของฉันนะ นายลุกขึ้นมา!"
"ไม่ลุก" เฉินผีนอนสบายใจเฉย
"นาย... พวกมักมาก!" เด็กสาวโกรธจนหันหลังเดินจากไป กลับไปที่โต๊ะแล้วตำยาอย่างโมโห
เฉินผีนอนอยู่บนเตียง เงยหน้ามองหญ้าคาบนเพดาน เตียงนี้ก็นุ่มดีนะ ดึงผ้าห่มมาห่ม ปลายจมูกได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของหญิงสาว ทำให้เขารู้สึกหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
พลิกตัวไปมาอย่างไม่พอใจ มองดูคนที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะ โทสะนี่มันใหญ่จริง ๆ ตำยาแต่ละทีก็ออกแรงเต็มที่
ไม่รู้ว่าเพราะโกรธหรือออกแรงมากเกินไป ใบหน้าแดงเล็กน้อย ดูแล้วน่ารักดี
"มองอะไร!" รู้สึกได้ถึงสายตาของเฉินผี เด็กสาวก็มองกลับมาอย่างไม่ยอมแพ้
เฉินผีรู้สึกเขิน ๆ เล็กน้อย แต่เขาไม่เคยรู้จักคำว่าอายว่าคืออะไร
"ตาคนเราเกิดมาไว้มองไม่ใช่หรือไง"
"ห้ามมอง!"
"ฉันจะมอง"
"เดี๋ยวฉันจะทายาให้ นายไม่กลัวเจ็บก็ลองยั่วฉันดูสิ!"
เด็กสาวหยิบเหรียญทองแดงสองสามเหรียญใส่ไว้ในอก หยิบผ้าโพกหัวมาพันใบหน้าอย่างระมัดระวัง เสียงอู้อี้เพราะผ้าบัง "ฉันออกไปซื้อของ นายรอฉันอยู่ที่นี่อย่างเชื่อฟัง ไม่งั้นแผลนี้จะเอาชีวิตนายได้"
พูดจบก็ไม่รอให้เฉินผีตอบ เปิดประตูเดินออกไป
เฉินผีสูดลมหายใจเย็น ๆ เขาจะไม่ไปไหนแน่นอน ที่นี่ดีกว่ากองฟางที่วัดม้าไฟตั้งเยอะ และยังมีคนใจบุญที่ไม่รู้มาจากไหนอีก บางทีอาจเป็นเพราะผ้าห่มอุ่นเกินไป เปลือกตาของเขาหนักขึ้นเรื่อย ๆ และค่อย ๆ หลับไป