จมูกของเฉินผีถูกหัก เอวก็หักเช่นกัน เขายืนอยู่ในท่าทางที่แปลกประหลาด ชั่งน้ำหนักเหรียญทองแดงในมือแล้วเก็บเข้าถุงที่เอวด้านหลัง แล้วหันไปทางแท่นน้ำ
หัวหน้าหวงกุยเห็นเฉินผีเก็บเหรียญทองแดง รู้สึกว่ามีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น จึงรีบวิ่งไปที่กระท่อมมุงจากด้านหลัง เปิดประตูแล้วส่งเสียงแปลกๆ ออกจากปาก พวกกุ้งเสียที่อยู่บนแท่นน้ำได้ยินก็รีบไต่อย่างไม่ลดละเข้าสู่กระท่อม
ที่เหลืออยู่บนแท่นน้ำ พวกสามก๊กห้าสำนักอาจจะช่วยเหลือเฉินผีได้ แต่เมื่อเข้าสู่กระท่อมมุงจากนี้แล้ว เฉินผีคงไร้ชีวิต ถึงตอนนั้นสามก๊กห้าสำนักคงไม่ใช่คู่แข่งของกุ้งเสียเหล่านี้ คิดถึงตรงนี้ ใบหน้าของเขาก็ปรากฏรอยยิ้มแปลกๆ แล้วก็หายเข้าไปในกระท่อม
เฉินผีเห็นรอยยิ้มของหัวหน้าหวงกุย รู้สึกว่าเขากำลังเยาะเย้ยตนเอง ความคิดฆ่าก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง จึงเดินตามเข้าไปสองสามก้าว
พอเข้าไปในบ้าน แสงก็มืดลงทันที เฉินผีหลับตาลงครู่หนึ่ง กลิ่นคาวเน่าเหม็นที่ยากจะบรรยายลอยอยู่ในอากาศ ทำให้แทบอาเจียน
หญิงชราตาบอดคนหนึ่งพุ่งเข้าหาเฉินผี ดวงตาถลน ปากอ้ากว้างจะกัดเขา เฉินผียกมือขึ้นเชือดคอของนาง
“หวงกุย! ข้าหิวจะตายอยู่แล้ว รีบกลิ้งออกมาเดี๋ยวนี้!”
พูดจบ ก็ได้ยินเสียงกรอบแกรบข้างหู เฉินผีหันไปมองรอบๆ ตอนนี้ตาของเขาปรับเข้ากับความมืดแล้ว เขาเห็นเตียงเหล็กหลายเตียงในบ้าน เลือดบนเตียงแห้งไปแล้ว มีแขนขาคนกระจัดกระจายอยู่ทั่วไป บางส่วนเริ่มเน่า หนอนตัวขาวอ้วนกำลังไต่อยู่บนชิ้นส่วนร่างกาย
ทันใดนั้นก็มีบางอย่างตกบนหลัง แขนขาทั้งสี่พาดบนหลังเขา เฉินผีสะบัดไปข้างหน้าอย่างแรง กุ้งเสียก็ถูกสลัดไปข้างหน้า เขาชักมีดขึ้นแทงซ้ำๆ หลายสิบคั้ง แต่กุ้งเสียยังคงอ้าปากอย่างดื้อรั้นจะกัดเขา เฉินผีมองสัตว์ประหลาดที่ทั้งไม่เป็นคนไม่เป็นผีตรงหน้า โกรธมาก “แกทำอะไร! แม่งเอ๊ย ฆ่าไม่ตายทีละตัวสองตัว!”
เขารู้สึกว่ามีอะไรปีนขึ้นมาที่เอวด้านหลัง เขี้ยวคมแทงเข้าเนื้อ เขาตกใจ ใช้มือที่แข็งกร้าวแทงเข้าคอกุ้งเสียตรงหน้า ทะลุออกอีกด้าน พอชักมีดออก ปลายมีดกลับมีหนอนพิษตัวหนึ่ง ถึงตอนนั้นกุ้งเสียตัวนั้นถึงจะตายสนิท
เฉินผีเข้าใจทันที
กำลังจะทำต่อ ก็มีกุ้งเสียหลายตัวคลานออกมาจากที่มืด เฉินผีได้แต่กระโดดขึ้นเสา กุ้งเสียข้างล่างเหมือนบ้า เขย่าเสาไม่หยุด ส่งเสียงฮืดๆ จากลำคอ
เฉินผีเลียริมฝีปากที่แห้งผาก กระโดดลงบนไหล่กุ้งเสียตัวหนึ่ง มีดสับปะรดแทงเข้าคออย่างแรง ไม่ผิดคาด ยังเป็นหนอนพิษ เฉินผีทำแบบเดิม จับตัวหนึ่งแล้วแทงเข้าท้ายทอย ไม่นาน กุ้งเสียทั้งหมดก็ถูกจัดการ
คนสามก๊กห้าสำนักยืนอยู่ริมฝั่ง ฟังเสียงต่อสู้ในกระท่อมแล้วเป็นกังวลมาก เฉินผีคนขอทานนั่นคงไม่ถูกกุ้งเสียกินไปแล้วใช่ไหม ถ้าหวงกุยยังมีชีวิตอยู่ พวกเขาวันนี้คงต้องตาย แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปดู ได้แต่รอคอยอย่างร้อนใจ
เฉินผีรู้สึกว่าแผลที่ขอบมืออาจจะแตกอีกครั้ง แต่ตอนนี้เขาไม่รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย ยาพิษหวงกุยซูออกฤทธิ์เต็มที่ ใบหน้าเริ่มแดงผิดปกติ เห็นได้ชัดว่าเขาเข้าสู่ภาวะคลุ้มคลั่ง “แกแม่งเอ๊ย รีบกลิ้งออกมาเดี๋ยวนี้!”
ฝีเท้าเฉินผีเริ่มเซถลา เขาเตะตะกร้าหลายใบที่วางอยู่ข้างหน้า จู่ๆ ก็มีคนพุ่งมาจากด้านหลัง ใช้มีดแทงเข้าที่กลางหลังเฉินผี เฉินผีหลบไปด้านข้าง เขาก็ปามีดสั้นมาที่เฉินผีแล้วหันจะหนี เฉินผีกลิ้งไปข้างหน้าหลบ มีดปักลงบนพื้น
เงยหน้าขึ้นเห็นหัวหน้าหวงกุยยังคิดจะหนี เฉินผีโกรธเป็นไฟ เอื้อมมือไปที่เอว มือขวาพลิก ตะขอเก้าขาโยนออกไป พันรอบตัวหัวหน้าหวงกุย แล้วดึงกลับมาอย่างมั่นคง มือยกพลิก แล้วตรึงเขาไว้บนโครง
ตาเฉินผีแดงก่ำ ดูน่ากลัวมาก เขาชูมีดเดินเข้าใกล้หัวหน้าหวงกุย ใบหน้าที่เพิ่งล้างสะอาดก็มีเลือดกระเด็นอีก เพราะความฆ่าทำให้ดูดุร้าย หัวหน้าหวงกุยตัวสั่นด้วยความกลัว “อย่า...อย่าฆ่าข้า!” แต่เฉินผีกลับยกมือขึ้นอย่างไม่ลังเล
เลือดตกลงบนแก้มข้างของเฉินผี เขาขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ รู้สึกหงุดหงิดมาก
แม่งเอ๊ย ขาดทุนอีกแล้ว
พุ่งเข้าไปแทงซ้ำๆ อีกหลายสิบคั้งอย่างระบายความโกรธ หัวปลอมของหัวหน้าหวงกุยทนแรงกระแทกไม่ไหว หลุดลงมา
เฉินผีตะลึง ไอ้เวร ด้านในยังมีหัวอีก ขนาดนี้ช่างโชคร้ายจริงๆ! รีบตัดหัวจริงออก เตะเข้าไปข้างใน
ถึงตอนนั้นเขาถึงรู้สึกเหนื่อยล้าบ้าง แผลแตกเพราะการต่อสู้เมื่อกี้ เลือดไหลออกมามากขึ้น กลิ่นคาวเลือดหนักในบ้านทำให้เฉินผีรู้สึกกระสับกระส่าย ผลักประตูออกไป
คนบนฝั่งเห็นประตูเปิด ก็แย่งกันมอง เฉินผีเดินออกมาจากข้างใน ตัวเปื้อนเลือด มีเลือดของเขาด้วย แต่ส่วนใหญ่เป็นเลือดของคนอื่น ไหลตามแขนหยดลงพื้นเป็นดอกเลือดเล็กๆ
หัวหน้าสามก๊กห้าสำนักต่างตะลึง เฉินผีเดินตรงไปข้างหน้า ผู้คนรอบข้างหลีกทางให้เขา