นี่คือไซเรนตัวหนึ่งยาวประมาณสองเมตร ครึ่งหางปลาลากไปตามพื้น พยุงร่างของนางไว้
ไซเรนกลับมา เห็นคนทั้งสองตรงหน้า ก็ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ โดยเฉพาะมือของหยางอี้ที่ยังบีบคอศพอยู่
แต่นางตอบสนองรวดเร็วมาก ร้องเพลงอันไพเราะออกมาทันที
[เจ้าได้ยินท่วงทำนองอันไพเราะงดงาม หลงใหลไปกับมัน ตกอยู่ในสถานะมนต์สะกด เหตุผลลดลง 5]
หยางอี้หยุดการเคลื่อนไหวกะทันหัน โยนศพทิ้ง มือทั้งสองตกตามธรรมชาติ
“ซวยแล้ว ไอ้ทึ่มนี่โดนมนต์สะกดอีกแล้ว!”
ซูหน่ากำมีดสั้นแน่น เตรียมพร้อมต่อสู้จนตัวตาย
ครั้งนี้ไซเรนคงไม่ไว้ชีวิตนาง ให้เป็นเสบียงสำรองฉุกเฉินอีกแล้ว
เหงื่อเย็นหยดหนึ่งไหลลงจากหน้าผากซูหน่า
เมื่อมองกลับมาที่หยางอี้ ดูเหมือนเขาจะถูกไซเรนดึงดูดอย่างลึกซึ้ง ก้าวเดินเบาหวิว เอียงกะเท่เร่เข้าไปหาไซเรน
ไซเรนตัวนี้งดงามยิ่ง เป็นหญิงงามตามมาตรฐาน มีผมลอนสีทองระยับ ใบหน้างามหมดจดน่าหลงใหล
นางยังมีเสียงทิพย์ ผิวขาวดุจกระเบื้องเคลือบเปล่งประกายวาววับ รูปร่างอวบอิ่มสูงโปร่งเย้ายวน
แต่ขณะเดียวกัน...นางก็มีคมเขี้ยวที่กัดทะลุกะโหลกได้ กรงเล็บคมกริบที่ผ่าเปิดท้องได้ และหางปลาที่ฟาดหักกระดูกมนุษย์ได้
หยางอี้ถูกนางยั่วยวนจนลุ่มหลง ราวกับเรียกร้องอ้อมกอด ซบอยู่ในอ้อมอกของนาง....
ฝ่ายหลังเองก็ดูเหมือนจะชอบหยางอี้ที่เป็นเหยื่อนี้ ชั่วขณะหนึ่งก็ยกเลิกการโจมตี
แววตาของนางอ่อนโยนลง อ้าปากหลายครั้ง ก็ไม่ยอมกัดหยางอี้
“ขอโทษเถอะครับ ก็เพราะ....พวกเราไม่ใช่เผ่าพันธุ์เดียวกัน”