ตามคำสั่งของตู้ซิว เหลียนรั่วเฟยเหยียบเบรก รถออฟโรดจมอยู่ในหิมะ
"บอกงูยักษ์หน่อย ว่าไม่ต้องดับเครื่อง ผลัดกันพักผ่อนบ้าง"
"ได้สิ ว่าแต่ ซิวเอ๋อร์ เราจะไปไหนกันแน่เนี่ย"
เหลียนรั่วเฟยหยิบบุหรี่ออกมาสองมวน จุดไฟแล้วส่งให้ตู้ซิวหนึ่งมวน
ตู้ซิวยื่นมือรับ ดูดเข้าปอดหนึ่งทีเต็มปอด ความเผ็ดร้อนแผ่ซ่านเต็มทรวงอก
เขาไม่ค่อยได้สูบบุหรี่นัก แต่ในพายุหิมะ ท่ามกลางทุ่งโล่งขาวโพลนที่ทิวทัศน์เหมือนกันไปหมด การสูบบุหรี่ช่วยให้สมองปลอดโปร่ง เบนความสนใจ และไล่ความหงุดหงิดไปได้จริง
"ไปเมืองเปอร์เทอมัน เป็นเมืองป้อมปราการที่อยู่ใกล้ที่สุดจากตรงนี้"
"พวกกลุ่มทุนตระกูลหม่า จะออกหมายหัวเราไหม"
"ไม่หรอก นายเวรยามตายหมดแล้ว เหมืองถล่ม ในเหมืองแร่ทังสเตนลึกลับไม่มีคนรอด พวกเขาหาผู้ก่อเหตุไม่เจอหรอก และแร่ทังสเตนลึกลับก็เพิ่งถูกขนออกไปเมื่อวานเอง เราไม่ได้ขโมยของมีค่าของพวกเขาไปมากมายขนาดนั้น พวกเขาคงไม่สืบสวนให้ใหญ่โต มากสุดก็แค่สรุปว่าเป็นฝีมือโจรกลางทุ่ง"
จักรวรรดิที่เก้า กว้างใหญ่ไพศาล อาณาเขตยาวไกลนับหมื่นลี้ เมืองป้อมปราการต่างๆ กระจายตัวดุจดวงดาว บรรดาเมืองกับเมืองกับเมือง เป็นทุ่งโล่งกว้างสุดลูกหูลูกตา
บนทุ่งโล่งนั้น สัตว์ร้ายและแมลงอสูรนานาชนิดนับไม่ถ้วน เต็มไปด้วยอันตรายรอบด้าน
ที่มาพร้อมกับอันตรายเหล่านั้น คือทรัพยากร ไม่ว่าจะเป็นสมุนไพร แร่ธาตุ หรือซากสัตว์ร้ายและแมลงอสูร
มนุษย์ธรรมดาที่บำเพ็ญเพียรไม่ได้ อ่อนแอ ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองป้อมปราการ กลายเป็นเชื้อเพลิง หล่อเลี้ยงจักรวรรดิให้ขับเคลื่อน พลีชีพเพื่อมัน
ส่วนผู้บำเพ็ญพลังต้นกำเนิด นักแม่นปืน นักรบพันธุกรรม ผู้มีพลังวังชา ต่างมุ่งหน้าเข้าสู่ทุ่งโล่งเพื่อแสวงหาทรัพยากร