เมืองเพิร์ท มีประชากรกว่าหนึ่งร้อยล้านคน แต่ผู้บำเพ็ญพลังต้นกำเนิดมีเพียงนับหมื่นคนเท่านั้น
ส่วนนักปรุงยา หากไม่นับลูกศิษย์นักปรุงยา ก็มีเพียงสี่ห้าสิบคนเท่านั้น
จะเห็นได้ว่านักปรุงยานั้นมีค่าและสำคัญเพียงใด
ตอนที่ปรมาจารย์หม่าโดนส่งไปที่เหมือง หนังสือที่พกไปก็คือความรู้พื้นฐานด้านเภสัชศาสตร์ ซึ่งเป็นเล่มเดียวกับที่ติงเยาพกมา
แต่เขาไม่ได้พกสูตรพื้นฐานไปด้วย เห็นได้ชัดว่า หากพูดถึงระดับความสามารถทางเภสัชศาสตร์ ปรมาจารย์หม่าเองก็อาจจะไม่เก่งเท่าติงเยา ยังไม่ได้เรียนรู้ถึงขั้นนั้น
ตู้ซิวพลิกดูหนังสือสูตรพื้นฐาน แล้วก็รู้สึกว่ามันค่อนข้างน่าสนใจ
ในนั้นมีสูตรบางสูตรที่ใกล้เคียงกับที่เขาเคยคำนวณเอาไว้
พอได้ยินตู้ซิวพูดว่าเคยดูมาก่อน ติงเยาก็ทำหน้านิ่ง ๆ พลางพูดว่า "ต้องเรียนความรู้พื้นฐานก่อน ของพวกนี้ต้องเปิดอ่านทบทวนไปมา ให้จำได้ขึ้นใจ ถ้าความจำดีหน่อย ก็ใช้เวลาประมาณเจ็ดแปดปีถึงจะซึมซับได้หมด"
"ส่วนสูตรพื้นฐานนี่ ขึ้นอยู่กับพรสวรรค์ล้วน ๆ บางคนใช้เวลาสองสามสิบปีก็ยังไม่เห็นจะเข้าใจแจ่มแจ้ง แต่บางคนใช้เวลาแค่เจ็ดแปดปีก็เรียนจบได้"
"ศิษย์พี่ ท่านเรียนจบแล้วหรือ"
"ข้าเรียนความรู้พื้นฐานตอนอายุเก้าขวบ เรียนสูตรพื้นฐานตอนอายุสิบสี่ ปีนี้เป็นปีที่ห้าที่เรียนสูตรพื้นฐานแล้ว ปีนี้คงสอบเลื่อนขั้นหนึ่งได้พอดี" น้ำเสียงของติงเยามีความกระหยิ่มซ่อนอยู่เล็กน้อย
เรียนความรู้พื้นฐานจบในห้าปี เรียนสูตรพื้นฐานจบในห้าปี พรสวรรค์ขนาดนี้ ในหมู่นักปรุงยา จัดได้ว่าเป็นอัจฉริยะอย่างแน่นอน
"ศิษย์น้อง ความรู้พื้นฐานของเจ้า เรียนไปถึงไหนแล้ว" ติงเยาถามขึ้น