“อย่าที่นี่นะ”
เวยยวนห้ามปรามการกระทำของหลิ่วเซียงหรงไว้
หลิ่วเซียงหรงมีแววตางุนงง เวยยวนเอ่ยเพียงสี่คำ
“ผมไม่ชอบ”
หลิ่วเซียงหรงเข้าใจความหมายของเวยยวนทันที เอ่ยปากอย่างขบขัน
“ได้ เดี๋ยวพี่จะเอารถคันนี้ไปขาย แล้วซื้อคันใหม่เลย”
เมื่อโดนจับได้ว่าแอบคิดยังไง ใบหน้าเฒ่าของเวยยวนก็อดไม่ได้ที่จะแดงระเรื่อ เขาอุ้มหลิ่วเซียงหรงลงจากรถทันที
หลิ่วเซียงหรงร้องด้วยความตกใจ จากนั้นก็หัวเราะคิกคัก โอบคอเวยยวนไว้แน่น เขาอุ้มเธอเข้าไปในห้องพักแขกชั้นล่างของคฤหาสน์
สายลมและฝนโปรยปราย หล่อเลี้ยงสรรพสิ่ง
เวยยวนเลียนแบบลิงผู้โด่งดังที่สุด ยกกระบองทองหนักพันชั่งขึ้น หมายจะปราบมารร้าย
เสียงร้องอุทานดังขึ้นเป็นระยะ ราวกับกำลังโต้คลื่นทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด
เนิ่นนานต่อมา เวยยวนและหลิ่วเซียงหรงนอนเรียงคู่กัน
หลิ่วเซียงหรงซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเวยยวน ผิวพรรณชุ่มชื้นจนแทบจะบีบน้ำออกมาได้ ดูอ่อนระโหยยิ่งนัก
แต่เวยยวนกลับไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยมากเท่าไร กลับยิ่งรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้น ทำให้เขาเชื่อมั่นในข้อสันนิษฐานก่อนหน้านี้มากขึ้นกว่าเดิม
เมื่อช่วงเช้าที่บ้านของฉู่ซินโหรว เขาดูดซับพลังอัปมงคลไปจำนวนหนึ่ง ร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้นจริง ๆ เกือบจะเทียบเท่านักกีฬาอาชีพได้เลย!
“เธอบอกว่ามีธุระอีกเดี๋ยวนี่ แล้วแบบนี้จะให้พี่ไปยังไง”
หลิ่วเซียงหรงพยายามลุกขึ้น แต่รู้สึกเพียงว่าทั้งร่างอ่อนยวบราวกับสำลี ไม่มีแรงแม้แต่น้อย จึงเอ่ยตำหนิเวยยวนอย่างกระเง้ากระงอด