“เรื่องอะไร”
นี่คือคำแรกที่หลิ่วเซียงหรงเอ่ยเมื่อพบเวยยวน
จ้าวเซวียนถูกกล่าวหาว่าติดสินบนเจ้าหน้าที่สืบสวน ใส่ร้ายป้ายสี และข้อหาอื่น ๆ เมื่อแผนแตกก็ถูกควบคุมตัวทันที จำเป็นต้องแจ้งครอบครัว
แม้หลิ่วเซียงหรงจะเตรียมหย่ากับจ้าวเซวียนอยู่แล้ว แต่ตราบใดที่ยังทำเรื่องไม่เสร็จ นางก็ยังถือเป็นครอบครัว
หลิ่วเซียงหรงซึ่งกำลังประชุมที่บริษัทได้รับข่าวก็รีบมา เมื่อเห็นเวยยวนอยู่ด้วยก็อดประหลาดใจไม่ได้
เวยยวนยักไหล่ ต่อหน้าฉู่ซวงกับอู๋ซิ่น นักสืบมือฉมังลูกน้องคนสนิท เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง ฟังจบหลิ่วเซียงหรงก็หน้าถอดสีเขียวคล้ำ
“ไอ้สารเลวขายขี้หน้า”
หลิ่วเซียงหรงกัดฟันด่า ฉู่ซวงเอ่ยขึ้นบ้าง
“ตั้งแต่ถูกจับมันก็เอาแต่โวยวายจะพบคุณ คุณจะพบมันไหม”
หลิ่วเซียงหรงระงับโทสะ ก้มศีรษะให้ฉู่ซวงอย่างรู้สึกผิด
“ลำบากพวกคุณแล้ว”
ฉู่ซวงไม่ได้พูดอะไร สั่งอู๋ซิ่นพาหลิ่วเซียงหรงไปห้องสอบสวน
หลิ่วเซียงหรงหน้าตึง ผลักประตูเข้าไปทันที เวยยวนตามไปติด ๆ
อู๋ซิ่นยืนหน้าห้องสอบสวน ไม่ได้เข้าไป แต่ก็ไม่ได้ปิดประตู หากเกิดเหตุอะไรจะได้เข้าไปจัดการได้ทัน
จ้าวเซวียนที่ฟื้นแล้วถูกใส่กุญแจมือ นั่งซบซมอยู่บนเก้าอี้สอบสวน พอเห็นหลิ่วเซียงหรงก็เด้งตัวขึ้นนั่งตรง ตะโกนลั่นด้วยความตื่นเต้น
“หรงเอ๋อร์ ช่วยข้าด้วย...”
“เพียะ!”
หลิ่วเซียงหรงไม่พูดพร่ำ ตบหน้าจ้าวเซวียนฉาดใหญ่ จ้าวเซวียนที่โดนเวยยวนชกมาหนักอยู่แล้ว เลือดกำเดาไหลพรวดอีกสองสาย ถูกตบจนหัวหมุนตาลาย
หลิ่วเซียงหรงมองจ้าวเซวียนด้วยความผิดหวังและขยะแขยงเป็นที่สุด หน้าอกสูงชันกระเพื่อมเร็ว