"เอามาให้ฉันเนี่ยนะ?"
หลิ่วเซียงหรงกำหินดิบค้างแข็งทื่อ แทบไม่เชื่อหูตัวเอง
นี่มันหยกแก้วใสจักรพรรดิเขียวขจีขั้นยอดเลยนะ!
ถึงขนาดจะเล็กไปจนเจาะกำไลไม่ได้ แต่ยังไงก็ทำแหวนกับตุ้มหูได้อีกหลายชิ้น
ถ้าจ้างช่างฝีมือดีมาออกแบบทำเป็นเครื่องประดับขาย ยังไงก็ขายได้หลายล้าน เวยยวนถึงกับยกให้เธอเฉย ๆ เลยเหรอ?
เมื่อเผชิญแววตาสงสัยของหลิ่วเซียงหรง เวยยวนก็หลุดหัวเราะออกมา
"ผมก็เป็นชู้รักของคุณนี่นา จะไม่ยกให้คุณแล้วจะให้ใคร?"
เวยยวนพูดพลางหัวเราะ แต่สายตากลับกวาดมองรอบวงด้วยแววเย้ยหยันอย่างยิ่ง
ใครก็ตามที่ถูกเขามอง ต่างพากันหลบสายตาหรือก้มหน้าด้วยความกระอักกระอ่วน ใบหน้าร้อนผ่าว
ก่อนหน้านี้พวกเขาเหยียดหยามเวยยวนไว้เจ็บแสบแค่ไหน ตอนนี้บูมเมอแรงก็ตีกลับมาเจ็บแสบเท่านั้น จะเอาหน้าไหนไปพูดมากได้อีก
แถมยังมีหญิงสาวรูปงามอีกไม่น้อยจ้องเขม็งไปที่หลิ่วเซียงหรงด้วยความอิจฉาริษยาเหลือคณา อยากใช้สายตาฆ่าหลิ่วเซียงหรงให้ตาย แล้วแย่งหยกจักรพรรดิเขียวขจีในมือเธอมา
น่าหงุดหงิดชะมัด หลิ่วเซียงหรงมีดีอะไรถึงมีชู้รักดี ๆ แบบนี้?
ก็แค่สวยกว่าเล็กน้อย รวยกว่าเล็กน้อย มีเสน่ห์มากกว่าไม่ใช่แค่เล็กน้อยหรอกเหรอ?
พวกเธอด้อยกว่าตรงไหนกัน?
สายตาร้อนแรงนั่นทำให้หลิ่วเซียงหรงพลันได้สติ นัยน์ตางามกรอกกลอก เผยรอยยิ้มหวานละมุนจนใครเห็นก็ต้องตาย
"งั้นฉันก็ไม่เกรงใจแล้วนะ"
หลิ่วเซียงหรงเผยรอยยิ้มหวานที่ทำให้ผู้หญิงทั้งงานแทบคลั่งตายคาที่ ก่อนเก็บหยกใส่กระเป๋า ยิ้มบาง ๆ พยักหน้าให้ผู้คนโดยรอบ
ความภาคภูมิและลำพองที่ซ่อนอยู่ในรอยยิ้มนั้น ทำเอาพวกผู้หญิงคนอื่นเกือบจะกระอักเลือดตาย
แม้แต่หลี่เฉิงกับเฉียนเหมี่ยว สองผู้เชี่ยวชาญเสี่ยงหยกที่คอยจับตาเวยยวนอย่างระแวดระวังมาโดยตลอด ยังถึงกับพูดอะไรไม่ออกเลย