ได้ยินคำพูดของเวยยวน เยว่ชิ่งเซิงก็เบิกตากว้างอย่างฉับพลัน จ้องเขม็งไปที่เวยยวนด้วยแววตาดุดัน ไอสังหารแผ่ซ่าน
แต่สุดท้ายเขาก็ระงับความโกรธลง
ก็แค่เสี่ยงหยกแล้วแตก แพ้ไปสิบแปดล้านเท่านั้นเอง
(ซื้อหินดิบสิบห้าล้าน + พนันสามล้าน)
เงินแค่นี้ไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับเขา แต่ถ้าเสียท่วงท่าลงมือชกต่อย หน้าตาเขาคงถูกเหยียบย่ำลงกับพื้น
เยว่ชิ่งเซิงยื่นมือออกมาด้วยใบหน้าซีดเซียว ผู้ช่วยที่ตามมาจึงรีบค้นสมุดเช็คกับปากกายื่นให้
เยว่ชิ่งเซิงเขียนเช็คสามล้านอย่างรวดเร็วแล้วปาใส่เวยยวน ก่อนบีบคำพูดลอดไรฟัน
นับว่าแกโชคดี!
"แต่อย่าเพิ่งได้ใจ คราวหน้าคงไม่ง่ายแบบนี้!"
ถังไห่เองก็ได้สติแล้ว หน้าดำคร่ำเครียดเขียนเช็คสามล้านปาใส่เวยยวนเช่นกัน พลางชี้นิ้วขู่เวยยวนอย่างแรง
"ไอ้หนู ข้าจำเจ้าได้แล้ว!"
เวยยวนเก็บเช็คทั้งสองใบ ในใจดีใจจนแทบกระโดด ไม่สนใจคำขู่ทั้งคู่เลย
คราวหน้า?
ถ้าพวกมันกล้ารับ เวยยวนก็กล้าพนัน!
ฝูงชนรอบข้างยิ่งจ้องเวยยวนด้วยความอิจฉาริษยา พลางอดทอดถอนใจไม่ได้ว่าเจ้าหนุ่มโชคดีนี่ดวงดีจริงๆ
แค่มาทำเก๋ ไม่คิดว่าจะเก๋จริง แถมได้เงินหกล้านฟรีๆ ดีแบบนี้ทำไมไม่เกิดกับพวกเขาบ้าง?
เมื่อเสียหน้า ทั้งเยว่ชิ่งเซิงและถังไห่ต่างหมดอารมณ์จะอยู่ต่อ คิดจะกลับทันที
ทว่าเวยยวนกลับเรียกทั้งคู่ไว้
"รีบไปไหน?"
"ผมเพิ่งประมูลหินดิบอีกก้อนมาได้ จะลองผ่าดูเดี๋ยวนี้เลย มาดูด้วยกันไหม?"
เวยยวนแกว่งหินดิบหมายเลข 011 ที่เพิ่งส่งมาให้ในมือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความใสซื่อ มองทั้งคู่
"อย่ารอคราวหน้าเลย วันนี้ก็วันดีอยู่แล้ว"
"มาพนันกันอีกสักตาว่ามันจะเจอสีเขียวไหม?"
ทันทีที่พูดจบ ผู้คนรอบข้างก็เงียบกริบ
ทุกสายตาจับจ้องไปที่หินดิบในมือเวยยวน
สามวินาทีต่อมา เสียงหัวเราะก็ดังระงม
"ไอ้หนุ่มนี่หลงตัวเองไปใหญ่แล้ว ก้อนหินเท่าไข่นี่มันจะมีหยกได้ยังไง?"