เสียงร้องโหยหวนค่อย ๆ จางหายไป เหลือเพียงเสียงครวญครางต่ำที่ดังขึ้นเป็นระยะ
เมื่อครู่พวกนักเลงแก๊งมังกรดำเกือบยี่สิบคนที่ล้อมเวยยวนไว้ บัดนี้ล้มระเนระนาดอยู่กับพื้น กลิ้งเกลือกไปมาพร้อมเสียงร้องครางไม่หยุด
เวลาตั้งแต่เวยยวนลงมือจนถึงตอนนี้ยังไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ
ที่จริงเวยยวนจัดการพวกนักเลงแก๊งมังกรดำนั่นใช้เวลาแค่นาทีเดียวไม่ถึง เวลาที่เหลือเวยยวนล้วนแต่ใช้รอคน
ในเมื่อไอ้ร่างเตี้ยล่ำกล้าเล่นตุกติก ไม่มีเหตุผลที่จะห้ามไม่ให้เวยยวนทำบ้างใช่ไหม?
ยังไงซะแก๊งมังกรดำก็ไม่ใช่คนดีอะไร ปล้นก็ปล้นไปเถอะ เวยยวนไม่รู้สึกผิดติดค้างในใจเลยแม้แต่น้อย
ส่วนแก๊งมังกรดำจะมาแก้แค้นหรือไม่ ก็รอให้พวกมันหาเวยยวนเจอแล้วค่อยว่ากัน
"หัวหน้า ครบแล้วขอรับ"
ฉินเซียวกับเฉียนโปหอบแฮก ๆ พาลูกน้องสามคนหิ้วกระเป๋าเดินกลับมา
เวยยวนกวาดตามองคร่าว ๆ พยักหน้า
"ขึ้นรถ"
ฉินเซียวกับพวกโยนกระเป๋าขึ้นรถอีเวโก้ทันที เงินสดและเครื่องประดับที่เหลือที่ปล้นมาจากห้องนิรภัยของแอนถังก็ย้ายขึ้นรถอีเวโก้เมื่อครู่แล้ว
เวยยวนก้มมองไอ้ร่างเตี้ยล่ำที่ถูกเท้าเหยียบหน้าอกอยู่ แววตาเย็นชาทำให้ไอ้ร่างเตี้ยล่ำตัวสั่นสะท้าน พลางฝังดวงตาคู่นี้ไว้ในใจอย่างแน่นหนา
"ต่อไปลืมตาให้กว้าง ใช่ว่าใคร ๆ แกก็หาเรื่องได้"
"วันนี้ถือว่าลงโทษเล็กน้อยเป็นบทเรียน คราวหน้าถ้ายังไม่มีหางตา คงไม่โชคดีแบบนี้อีก"
ทิ้งคำพูดแผ่วเบาไว้คำหนึ่ง เวยยวนยกเท้าขึ้นจะขึ้นรถ