"เฮ้ เฮ้ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? เธอจะตีคนทำไม?"
เวยยวนตะโกนด้วยความไม่เข้าใจ
เขาไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น แม้แต่กระแสลมปราณที่จู่ ๆ ก็พลุ่งขึ้นในร่างเขาก็ไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย ในใจยังแฝงความหวาดกลัวอย่างมาก
เขาคงไม่กลายพันธุ์เป็นสัตว์ประหลาดหรอกนะ?
มู่หว่านหนิงประคองแขนขวาที่ชา อัตราการหายใจค่อนข้างกระชั้น ความตกใจในใจยากจะบรรยาย และยังเจือด้วยความโศกเศร้าจาง ๆ
"พลังยุทธ์รุนแรงถึงเพียงนี้!"
"ดูท่าว่าวันนี้คงหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว"
เมื่อเห็นว่าเวยยวนยังคงแสดงละครตีสองหน้าอยู่ ในแววตาของมู่หว่านหนิงมีแววกร้าวร้าวฉายผ่าน ปลายเท้าจรดพื้นเล็กน้อย ร่างทั้งร่างก็ถีบตัวลอยขึ้นกลางอากาศ
ขาทั้งสองข้างที่เรียวยาวตึงแน่น พันไขว้กันกลางอากาศ ราวกับกรรไกรเล่มหนึ่งพุ่งเข้าใส่ศีรษะของเวยยวน
เวยยวนหลบไม่ทัน พอดีถูกขาใหญ่ทั้งสองหนีบคอเอาไว้
มู่หว่านหนิงกอดรัดศีรษะของเวยยวนตามแรงส่ง ร่างทั้งร่างราวกับนั่งอยู่บนคอของเวยยวน ทำให้ลมหายใจของเวยยวนพลันติดขัด
"แค่ก ๆ ๆ แก่นี่มันหญิงบ้า ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!"
เวยยวนตะโกนลั่น มือสองข้างรีบจับขาที่พันรอบคอ อยากจะง้างออก
เพียงแต่ภายใต้ความลนลาน เวยยวนพลั้งมือจับผิดที่ กลับกลายเป็นจับไปที่โคนขาของมู่หว่านหนิง นิ้วทั้งสิบจมลึกเข้าไปในเนื้อขาอ่อนนุ่ม
ความรู้สึกประหลาดสายหนึ่งแล่นเข้าสู่ใจของมู่หว่านหนิงทันที บวกกับลมหายใจร้อนที่พ่นออกจากปากและจมูกของเวยยวนเป่ารดลงบนท้องน้อยของเธอพอดี ยิ่งทำให้ท้องน้อยของเธอร้อนวูบและคันยุบยิบ ยิ่งโกรธและอับอายหนักขึ้น
"ไอ้ลูกแพศยา ตายซะ!"