ไม่มีใครในที่เกิดเหตุกล้าปริปากอีก
เมื่อครู่พวกเขายังบอกได้ว่าเวยยวนพูดจาเหลวไหล แต่ตอนนี้มีผู้อำนวยการหงรับรองฝีมือหมอเทวดา แถมเวยยวนยังให้เหตุผลชัดเจน ใครจะกล้าตั้งแง่อีก
แม้แต่หมอและพยาบาลที่ร่วมกู้ชีพยังตกตะลึงไปทั้งหน้า ถึงกับอดคิดไม่ได้ หรือพวกเขาใช้ยาผิดจริง ๆ
หมอวัยกลางคนหัวใจเต้นระรัว เปลือกตากระตุกไม่หยุด ริมฝีปากเม้มแน่น
ผู้อำนวยการหงมองเวยยวนด้วยความตกใจ
"ใช้ยาโดยพลการ หมายความว่ายังไง"
โรคกล้ามเนื้อหัวใจตายนับว่าเป็นอาการเจ็บป่วยสามัญ กระบวนการรักษาก็พัฒนาจนอยู่ตัวแล้ว แค่ใช้ยาตามขั้นตอนก็พอ จะมีใช้ยาโดยพลการได้ยังไง
เวยยวนลูบหลังผู้เฒ่าเบา ๆ ช่วยให้หายใจสะดวกขึ้น ก่อนพูดเสียงเรียบ
"ตอนคุณปู่หลินเข้าโรงพยาบาลก็แค่กล้ามเนื้อหัวใจตายขั้นเบา แค่ให้น้ำเกลือหรือใส่ขดลวดค้ำหลอดเลือดหัวใจก็พอ"
"แต่เมื่อครู่เส้นเลือดครึ่งร่างท่านแทบถูกก้อนเลือดอุดตันหมด สภาพแบบนี้ชัดเจนว่ามาจากพวกคุณใช้ยาผิดกฎโดยพลการ จนเลือดจับตัวเป็นลิ่มก้อนใหญ่อย่างผิดปกติ"
"ว่าพวกคุณปฏิบัติหน้าที่โดยประมาทจนเกือบเป็นเหตุให้คนไข้ถึงแก่ความตายนี่ยังเบาเกินไป พูดแรง ๆ นี่คือการจงใจฆ่าคน!"
น้ำเสียงที่จู่ ๆ ก็กร้าวของเวยยวนทำเอาคนไม่น้อยสะดุ้งโหยง สีหน้าตื่นตระหนกยากจะกลั้นของพวกหมอพยาบาลยิ่งเห็นชัด
ผู้อำนวยการหงทำหน้าเคร่งเครียดมาก
ด้วยความชำนาญการระดับมืออาชีพ เขาย่อมฟังออกว่าเวยยวนไม่ได้พูดส่งเดช กลับมีเหตุผลมาก
เขาครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนหันไปหาหมอวัยกลางคน
"พวกคุณใช้ยาอะไรบ้าง"
ผู้อำนวยการหงไม่ด่วนสรุป ต้องการถามข้อเท็จจริงก่อน
หมอวัยกลางคนตอบด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
"ก็ยาตามปกติทั่วไปนั่นแหละ จะใช้อะไรได้อีก"
"ผู้อำนวยการ คุณจะไม่เชื่อคำพูดเหลวไหลของเขาจริง ๆ หรอ"
ผู้อำนวยการหงขมวดคิ้ว "แค่สอบถามสถานการณ์ คุณไม่ต้องตื่นเต้น"
หมอวัยกลางคนกลับยิ่งลุกลี้ลุกรน หน้าแดงด้วยโทสะ
"ว่าฝีมือหมอผมไม่ดีผมยอมรับ และยินดีรับผิดชอบ แต่โคตรเอ๊ยจะหาว่าผมใช้ยาผิดกฎจนคนตาย ทำไมผมจะตื่นเต้นไม่ได้"