"ฉันยังมีธุระ ไปก่อนนะ"
เวยยวนทักผู้อำนวยการหงแล้วก็เตรียมตัวไป เหลือบเห็นหยางอันเจ๋อที่ก้มหน้างุดหลบสายตาอย่างหวาดกลัว มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย
"เพื่อนนักเรียน ถ้าใช้ยาฝรั่งรุนแรงของหมอตะวันตกมีแต่จะบีบคั้นร่างกาย อยากฟื้นฟูพลังชีวิตก็ต้องหาแพทย์จีนที่คนอย่างนายดูถูกนั่นแหละ"
"คิดได้เมื่อไหร่ก็มาหาฉัน ฉันจะจัดยาให้ รับรองหายขาด"
หยางอันเจ๋อถูกเสียดสีจนหน้าแดงก่ำแต่ก็ไม่กล้าโต้ตอบ ได้แต่ก้มหน้าอย่างอัปยศ
เวยยวนพยักหน้ากับหมู่เซี่ยแล้วก็เดินออกจากห้องปฏิบัติการไปโดยไม่พูดอะไร
ผู้อำนวยการหงกับผู้อำนวยการหานแม้จะไม่ถูกกัน แต่ก็ไม่ใช่คนใจต่ำถึงขั้นเล่นงานลูกศิษย์ของอีกฝ่าย จึงพูดสั่งง่าย ๆ ไม่กี่ประโยคแล้วก็พาเลขาเฉินออกไปเช่นกัน
ในห้องปฏิบัติการเหลือแค่หมู่เซี่ยสามคน หยางอันเจ๋อปะติดปะต่อความคิด แล้วฝืนยิ้มออกมา
"เซี่ยเซี่ย..."
แต่หมู่เซี่ยไม่สนใจจะฟังเขาเลย หันหลังแล้วเดินจากไปทันที ทิ้งเขาและเพื่อนนักศึกษาหญิงไว้ที่เดิม
หน้าหยางอันเจ๋อเปลี่ยนสีเขียวสลับแดง เพื่อนนักศึกษาหญิงทนเห็นท่าทางน่าอึดอัดของเขาไม่ไหว จึงเข้ามาใกล้แล้วกระซิบเบา ๆ
"เรื่องของเราถูกเธอรู้แล้ว ทำไงดี"
หยางอันเจ๋อกัดฟัน แววตาค่อย ๆ แฝงความโหดร้าย คว้าหัวเพื่อนนักศึกษาหญิงแล้วกดลงไป
"รู้ก็รู้ไปสิ จะทำอะไรได้!"
"ทั้งตัวเธอแล้วก็แม่สาวแก่ที่ชอบวางท่าสูงส่ง แต่ก็แค่เอาความสวยมาล่อผู้ชายนั่นแน่ะ หนีไม่พ้นหรอก!"
"รอให้เตี่ยจัดการแม่สาวแก่นั่นได้ก่อน ทั้งแม่ทั้งลูกก็จะเป็นของข้า คอยดูข้าจะจัดการพวกนางยังไง!"