หลังจากออกไปทักทายแขกเสร็จ คุณพ่อเจียงและแม่เจียงก็เดินตามหาจนเจอ เห็นเจียงอวี๋กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยก็เผยรอยยิ้มบางๆ
“เสี่ยวเป่ากินตั้งเยอะขนาดนี้ ดูท่าอาหารพวกนี้คงถูกปากลูกมากเลยนะ”
เจียงอวี๋เช็ดปากอย่างสง่างาม ตอบกลับอย่างออดอ้อนแต่แฝงไว้ด้วยความถือตัว “ก็แค่พอถูไถ ยังพอกินได้”
เจียงหมิงเยว่ฟังแล้วได้แต่นึก ‘เหอะๆ’ อยู่ในใจ
งั้นสเต๊กสามจานโตเท่าภูเขาเล็กๆ กับปลาคาร์ปตัวโตอีกสองตัวเมื่อกี้หมากินหมดรึไง?
คุณพ่อเจียงกับแม่เจียงสบตากัน แล้วเอ่ยเสียงเบา “ลูกๆ กินกันไปก่อนนะ พ่อกับแม่จะไปพบคนอีกสักสองคน เดี๋ยวเสร็จแล้วเรากลับบ้านกัน”
เจียงหมิงเยว่ที่ไม่อยากอยู่ต่อแม้แต่นาทีเดียวก็ไม่มีข้อโต้แย้งอะไร
หลังจากคุณพ่อเจียงและแม่เจียงไปแล้ว บรรดาพนักงานเสิร์ฟในห้องจัดเลี้ยงก็เริ่มคึกคักมากขึ้น พวกเขาถือแก้วไวน์เดินไปมาท่ามกลางฝูงชน
หนึ่งในนั้นเดินตรงมาชนเจียงอวี๋อย่างจงใจ ไวน์แดงไหลรินราดลงมารดตัวเธอ
มองดูภาพเหตุการณ์ที่แสนเหลือเชื่อ เจียงหมิงเยว่ก็พูดอะไรไม่ออก
ตามบทละครคุณหนูปลอมกับคุณหนูแท้ เรื่องแบบนี้มิใช่หรือควรเป็นสิ่งที่เจียงอวี๋ทำกับเธอ?
เจียงหมิงเยว่แม้จะอึ้ง แต่ก็เข้าใจว่าเจียงอวี๋กำลังถูกใครบางคนเล็งไว้ ดังนั้นเมื่อพนักงานเสิร์ฟเสนอจะพาเจียงอวี๋ไปเปลี่ยนชุดที่ห้องพัก เธอจึงอาสาไปด้วยกัน
เจียงสวี่เหยาที่อยู่ไม่ไกลเห็นฉากนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มเย็นชาของแผนการที่สำเร็จ