เจียงสวี่เหยาที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ไม่ไกลแอบยิ้มสมใจ
ไอ้โง่เจียงอวี๋นี่บังอาจล่วงเกินคุณหนูสวี่และคุณหนูลู่ ไม่รู้จักที่ตายเสียแล้ว คราวนี้แหละจะทำให้แกเป็นตายทั้งเป็น
เจียงสวี่เหยามองเจียงอวี๋และเจียงหมิงเยว่ด้วยแววตาอาฆาต แค่นเสียงเย็นชา แล้วหมุนตัวเดินจากไปเงียบ ๆ
ในห้องพัก สวี่เพ่ยเพ่ยกำลังทายา แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งกล้ำกลืนไม่ลง นางเป็นถึงคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลสวี่ เคยถูกใครรังแกเช่นนี้มาก่อน
ขณะนั้นมีคนเคาะประตูเดินเข้ามา
"แกเป็นใคร มาเสือกอะไรกับฉัน" สวี่เพ่ยเพ่ยมองเจียงสวี่เหยาที่เข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญด้วยท่าทีหยิ่งยโส
"ฉันชื่อเจียงสวี่เหยา คุณหนูสวี่อยากแก้แค้นเจียงอวี๋ไหม ฉันช่วยคุณได้" เจียงสวี่เหยายิ้มบาง ๆ
เรื่องอื้อฉาวเมื่อกี้หล่อนเห็นกับตา ไม่คิดว่าเจียงอวี๋จะโง่ถึงขนาดไปล่วงเกินสวี่เพ่ยเพ่ย ช่างเป็นการหาเหาใส่หัวแท้ ๆ
ใครบ้างไม่รู้ว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลสวี่แห่งเป่ยเฉิงนั้นเอาแต่ใจและหยิ่งจองหองที่สุด คนที่ล่วงเกินนางล้วนไม่มีจุดจบที่ดี
"แกมีวิธีเหรอ" สวี่เพ่ยเพ่ยแสดงความสงสัย
"แน่นอน คุณแค่ต้อง..." เจียงสวี่เหยาโน้มตัวกระซิบข้างหูนางเบา ๆ
ฟังจบ สวี่เพ่ยเพ่ยตาเป็นประกาย แล้วมองหล่อนอย่างระแวดระวัง "ฉันจะเชื่อแกได้อย่างไร"