คนทั้งสามที่ได้ยินเสียงจึงลงมาจากชั้นบน ภาพที่เห็นคือฉากโกลาหลนี้
“พวกคุณทำอะไรกัน?” คุณลุงเจียงเห็นภรรยาและลูก ๆ ของตัวเองอยู่ในสภาพสะบักสะบอม ใบหน้าย่ำแย่ราวกับจะตายได้
เจียงหมิงเยว่ชำเลืองมองพวกเขา ในที่สุดก็เมตตาช่วยลากเจียงสวี่เหยาที่อยู่ในน้ำขึ้นมา
แล้วเดินมายืนข้างกายเจียงอวี๋อย่างแนบเนียน
“บ้าไปแล้ว เจียงอวี๋บ้าไปแล้ว จู่ ๆ นางก็บ้าแล้วกดข้ากับเวิ่นเวิ่นไว้ในน้ำ ยังหักแขนป้าอู๋อีก ไม่เว้นแม้แต่เหยาจู่” ฮูหยินใหญ่ทั้งตัวโทรมทรุดโทรมฟ้องสามี
คุณลุงเจียงโกรธจัด ยกมือขึ้นหมายจะตบหน้าเจียงอวี๋ “นังสารเลว”
เจียงหมิงเยว่ตั้งใจจะเข้าไปห้าม แต่เจียงอวี๋กลับชิงคว้าแจกันที่อยู่ข้างตัว แล้วฟาดลงไปโดยไม่ลังเล
แจกันแตกกระจาย คุณลุงเจียงหัวแตกเลือดอาบ ฮูหยินใหญ่ตกใจร้องเสียงหลง
“ตีพวกมันแล้วไม่ได้ตีคุณ ไม่พอใจใช่ไหม?” เจียงอวี๋มองคุณลุงเจียงที่โดนตีจนมึนงงด้วยสายตาเย็นชา
“ระราน! เจ้ารู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไร?” คุณปู่เจียงตัวสั่นด้วยความโกรธ ตวาดถามด้วยความเดือดดาล
“รู้สิ พวกนางอยากดื่มน้ำ ข้าก็ให้พวกนางดื่มน้ำ เขาอยากกินส้ม ข้าก็ป้อนส้มให้เขา ส่วนนางบอกว่าตัวเองแขนหัก ข้าเลยต้องทำให้สมใจ” เจียงอวี๋ชี้ไปทีละคน พูดเนิบนาบแต่มีเหตุผล
คุณปู่เจียงโกรธถึงขีดสุด หันไปหาคุณพ่อเจียง “รอง นี่คือเด็กดีที่เจ้าว่าเชื่อฟังว่านอนสอนง่ายหรือ?”
“วันนี้นางตีคุณลุงคุณป้าได้ พรุ่งนี้จะตีข้าได้ไหม?”
คุณพ่อเจียงก้มหน้างุด ไม่กล้าตอบ ก็ใช่ว่าจะไม่มีทางเป็นไปได้