เจียงอวี๋เดิมเป็นจักรพรรดินีแห่งแคว้น ครั้นสิ้นชีพแล้วฟื้นขึ้นมากลับพบว่ามาถึงโลกอีกพันปีให้หลัง แถมยังกลายเป็นคุณหนูตัวปลอมของตระกูลเจียงแห่งเป่ยเฉิง
ดังนั้น เมื่อสูญเสียแผ่นดินและฮองเฮาไป นางจึงได้มีพ่อขี้ขลาด แม่ขี้ขลาด พี่สาวผู้เป็นคุณหนูตัวจริง และบ้านที่ "แตกสลาย"
เจียงอวี๋นั่งบนเตียง มองแม่เจียงที่ยืนร้องไห้ตาแดงอยู่ข้างเตียงอย่างเงียบๆ
"เสี่ยวเป่า ทำไมลูกถึงคิดสั้นไปกระโดดน้ำหาที่ตายล่ะ ถ้าลูกเป็นอะไรไป แม่จะอยู่ยังไง" แม่เจียงปาดน้ำตาพลางพูด
ใบหน้าขาวนุ่มของเจียงอวี๋เต็มไปด้วยความเคร่งขรึม อธิบายอย่างจริงจัง "ข้าไม่ได้หาที่ตาย"
"ไม่ได้หาที่ตาย? แล้วทำไมถึงลอยน้ำขึ้นมาได้ล่ะ?" แม่เจียงที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นชะงัก ถามอย่างงุนงง
นึกขึ้นได้ว่าตอนฟื้นขึ้นมาก็ลอยอยู่ในน้ำจริงๆ เจียงอวี๋ครุ่นคิดแล้วคาดเดาอย่างกล้าหาญ "เกรงว่าจะมีคนนำศพมาโยนทิ้งมั้ง"
โยนทิ้งศพ?!!!
แม่เจียงเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
นี่รู้ตัวไหมว่าแกกำลังพูดอะไร?
แม่เจียงเอื้อมมือไปสัมผัสหน้าผากของเด็กสาวเบาๆ สีหน้าประหลาดใจ "แปลกนะ ไม่เห็นมีไข้"
"เสี่ยวเป่า มีตรงไหนไม่สบายหรือเปล่า บอกแม่นะ ถ้าป่วยเราก็รักษากันนะ~"
"ข้าไม่ได้ป่วย" เจียงอวี๋เม้มปากมองแม่เจียงที่ตาแดงก่ำ เน้นย้ำอย่างจริงจัง "แล้วเจ้าเป็นใคร? ที่นี่ที่ไหน? เหตุใดข้าจึงมาอยู่ที่นี่?"
แม่เจียงที่ตาแดงก่ำในที่สุดก็หลั่งน้ำตาลงมา ดึงมือเจียงอวี๋พลางร้องไห้ "เสี่ยวเป่า ลูกเป็นอะไรไป ทำไมถึงจำแม่ไม่ได้แล้วล่ะ?"
"แม่?"
"อือ แม่ไง" แม่เจียงกระพริบตาใสซื่อ พยักหน้า
เจียงอวี๋พลันปวดศีรษะรุนแรง ความทรงจำแปลกหน้าหลั่งไหลเข้าสู่สมองอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะวูบดับสติไป
"เสี่ยวเป่า!" เมื่อเห็นเจียงอวี๋หมดสติกะทันหัน แม่เจียงก็ตกใจเสียขวัญ
รีบร้อนตามหมอมาตรวจ
"หมอคะ ผลตรวจของลูกสาวฉันเป็นยังไงบ้าง?" แม่เจียงถามอย่างกระวนกระวาย
"วางใจเถอะครับ คุณหนูเจียงร่างกายแข็งแรงดีทุกอย่าง แค่เหนื่อยล้าเล็กน้อย นอนหลับสักตื่นก็ดีขึ้น" หมอยิ้มตอบ
แม่เจียงตกตะลึง "แข็งแรงดี? คุณช่วยตรวจสมองให้เธออีกทีได้ไหมคะ?"
ฉันว่าสมองของเธอไม่ normal เลย!
หลังจากย่อยความทรงจำของร่างเดิมได้ เจียงอวี๋ก็ยิ่งงงหนักกว่าเดิม
ข่าวดี คือตายแล้วฟื้น
ข่าวร้าย คือฟื้นขึ้นมาในโลกอีกหลายพันปีให้หลัง และกลายเป็นสามัญชน
ข่าวร้ายกว่านั้น คือตนเป็นคุณหนูตัวปลอมที่แย่งรังนกพิราบ พรุ่งนี้คุณหนูตัวจริงก็กำลังจะกลับมาแล้ว
แม้แต่ฟ้าถล่มทลาย ท่านจักรพรรดินีก็ยังต้องยิ้มสู้
เดี๋ยวนะ แบบนี้ก็หมายความว่านางจะไม่มีวันได้พบฮองเฮาอีกแล้วใช่ไหม?
เจียงอวี๋ลืมตาขึ้นพรึ่บ พลิกตัวลุกนั่งบนเตียงทันที
ฟ้าของท่านจักรพรรดินีก็ถล่มลงมาจนได้สินะ
คุณพ่อเจียงเพิ่งกลับถึงบ้าน แม่เจียงก็โผเข้าหา พลางร้องไห้เศร้าพลางพูด "สามี ตั้งแต่เสี่ยวเป่าตกน้ำฟื้นขึ้นมา เธอก็พร่ำเพ้อไม่เลิก สงสัยว่าน้ำคงเข้าสมองแล้ว เราหาหมอมาให้เธอดูอีกคนเถอะนะ"
คุณพ่อเจียงกอดแม่เจียงด้วยความสงสาร ปลอบเบาๆ "บางทีอาจเป็นเพราะหมิงเยว่กำลังจะกลับมา นางไม่รู้สึกปลอดภัยเลยงอแงไปอย่างนั้น ไม่เป็นไร ให้ข้าไปคุยกับนางเอง"
คุณพ่อเจียงปลอบแม่เจียงพลางโอบพาเดินมาที่หน้าห้องนอนของเจียงอวี๋
"เสี่ยวเป่าแต่เล็กแต่น้อยก็ว่านอนสอนง่าย เชื่อฟัง ไม่น่าจะหาเรื่อง... ตาย!!!"
คุณพ่อเจียงยิ้มส่งพลางผลักประตูเปิดออก เมื่อเห็นคนที่กำลังปีนหน้าต่างจะกระโดดออกไป ก็ส่งเสียงกรีดร้องแหลมดังลั่น
ส่วนแม่เจียงที่เห็นเจียงอวี๋กระโดดหน้าต่างหาที่ตายเช่นกันก็กลายร่างเป็นแม่ไก่ตื่นตูมทันที
คุณพ่อเจียง & คุณแม่เจียง: (ﾟДﾟ)ว
เจียงอวี๋คิดไปคิดมาแล้วรู้สึกว่าต้องเป็นวิธีลืมตาที่ผิดแน่ๆ ดังนั้นนางจึงตัดสินใจจะลองหลับตาอีกครั้งดูว่าจะย้อนกลับไปได้ไหม
ใครจะไปรู้ว่าเพิ่งปีนขึ้นไปถึงขอบหน้าต่างก็ถูกจับได้คาหนังคาเขาซะก่อน
คุณพ่อคุณแม่เจียงรวบเอวรวบแขนไว้แน่น เจียงอวี๋พยายามเกาะขอบหน้าต่างไว้อย่างสุดแรง พยายามดิ้นรนจนขาวนุ่มเต็มไปด้วยความพยายาม "ปล่อยข้า"
ไม่มีใครหยุดข้าจากการกลับไปสวมกอดฮองเฮาและครองแผ่นดินได้
เจียงอวี๋ยังปรับตัวเข้ากับร่างนี้ไม่ดีนัก ถูกจัดการรวบดึงลงมาได้ในสามสองกระบวนท่า
"เสี่ยวเป่า ลูกมีความทุกข์อะไร ก็บอกแม่สิ จะมากระโดดน้ำแล้วยังกระโดดตึกอีก..."
"แม่พูดถูกแล้ว ยังไงก็คิดสั้นไม่ได้นะ"
คุณพ่อคุณแม่เจียงพูดอะไรต่ออีก เจียงอวี๋ไม่ได้ยินชัดเจน นางได้ยินแต่น้ำ
ใช่แล้ว มาจากที่ไหนก็ควรกลับไปทางนั้น
เจียงอวี๋สะบัดมือทั้งสองคนหลุด แล้วเดินออกจากห้องไปโดยไม่เหลียวหลัง
เมื่อเห็นว่าในที่สุดสาวน้อยก็ไม่ขยับเข้าใกล้หน้าต่างอีก ใจที่ลอยค้างของแม่เจียงก็ตกลงมาที่เดิม ยังไม่ทันถึงสองนาที ก็ได้ยินเสียงคนรับใช้ร้องตะโกนลั่นจากนอกบ้าน
"คนเอ๊ย ช่วยด้วย คุณหนูกระโดดน้ำอีกแล้ว!"
คุณพ่อคุณแม่เจียงสบตากัน แล้วรีบวิ่งออกไปข้างนอกอย่างตื่นตระหนก
เมื่อครู่ เจียงอวี๋ยืนอยู่ริมสระน้ำด้วยแววตาแน่วแน่ จ้องมองผิวน้ำที่นิ่งสงบเรียบลึก
จากนั้นภายใต้การจับตามองของคนรับใช้ ก็พุ่งตัวลงน้ำราวกับปลาที่ดื้อรั้น
คุณพ่อคุณแม่เจียงเร่งฝีเท้าโดยไม่หยุดพัก มาถึงก็เห็นเพียงสาวน้อยที่เปียกโชกไปทั้งตัวขึ้นมาจากน้ำ ยืนอยู่ริมตลิ่ง ทำหน้าหมดอาลัยตายอยาก กระอักน้ำ
แม่เจียงตกใจ ก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วพูดอย่างลังเล "เสี่ยว... เสี่ยวเป่า?"
เจียงอวี๋ตีหน้าตายเหมือนปลาตายน้ำ หันไปมองแม่เจี่ยง แล้วก็พูดออกมาอย่างกะทันหัน
"น้ำในสระนี้ควรเปลี่ยนได้แล้ว"
ถุย เฝื่อนๆ หน่อย
แล้วก็ทิ้งให้ทุกคนรอบข้างตกใจอึ้งงัน ก่อนจะเดินจากไปอย่างเบาหวิว
มองตามแผ่นหลังลูกสาวจากไป สองสามีภรรยาสบตากันอีกครั้ง ภายใต้สายตาที่เหมือนจะร้องไห้ของแม่เจียง คุณพ่อเจียงก็ถอนหายใจยาว
"กลับไปค่อยหาหมอมาตรวจดูอีกที เมื่อกี้เพิ่งตกน้ำอีก คงน้ำเข้าสมองหนักกว่าเดิมแล้ว"
แม่เจียงคลอแคลอพยักหน้า
ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เจียงอวี๋ที่เปลี่ยนชุดอีกครั้ง ใส่ชุดนอนลายเป็ดสีเหลือง นั่งไขว่ห้างบนโซฟาอย่างห้าวหาญ มองสองคนที่ลังเล ทำท่าอยากพูดแต่ไม่กล้าพูดที่อยู่ตรงข้าม
"พวกเจ้ามีอะไรจะพูดกับข้าหรือไม่?" เจียงอวี๋เป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน
"เสี่ยวเป่า ลูก..." แม่เจียงเพิ่งเอ่ยปาก เจียงอวี๋ก็ยกมือขึ้นห้าม
แหงนใบหน้าขาวนุ่มนิ่ม ทั้งจริงจังทั้งยโส "คำว่าเสี่ยวเป่าทำลายอำนาจของข้า นับแต่นี้ต่อไปพวกเจ้าเรียกข้าว่าฝ่าบาทเถอะ"
คุณพ่อเจียง คุณแม่เจียง: "???"
เจียงอวี๋ลังเลเล็กน้อย ลดให้อีกขั้น "เรียกท่านจักรพรรดินีก็ได้"
คุณพ่อเจียง คุณแม่เจียง: "!!!"
เสี่ยวเป่าป่วยหนักกว่าเดิมจริงๆ ด้วย
เจียงอวี๋ไม่เข้าใจ แค่เปลี่ยนคำเรียกให้ดูน่าเกรงขามขึ้นหน่อย ทำไมสายตาที่พวกเขามองนางถึงเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและเวทหา
คนสมัยนี้ช่างแปลกประหลาด
"ลูกสาวตัวน้อย พ่อรู้นะว่าเพิ่งทำใจยอมรับความจริงที่ว่าลูกไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของพ่อแม่ไม่ได้ในชั่วข้ามคืน และยังกระวนกระวายใจเรื่องที่หมิงเยว่จะกลับมา"
"แต่พ่อกับแม่สัญญากับลูกนะ ต่อให้หมิงเยว่กลับมาแล้ว ลูกก็ยังเป็นลูกสาวของพ่อกับแม่ เพราะฉะนั้นอย่าทำร้ายตัวเองอีกเลยนะ ตกลงไหม?" คุณพ่อเจียงปลอบอย่างอ่อนโยน หวาดกลัวว่าจะกระตุ้นให้อีกฝ่ายไปกระโดดตึกกระโดดน้ำอีก
"อือๆ เสี่ยวเป่า ลูกคือลูกสาวของแม่ตลอดกาล" แม่เจียงเองก็คล้อยตาม
"หมิงเยว่?" คิ้วที่ขมวดอยู่ของเจียงอวี๋แสดงถึงความสงสัย
"หมิงเยว่คือลูกสาวแท้ๆ ของแม่ และเป็นพี่สาวของลูก เธอพลัดพรากไปอยู่ข้างนอกหลายสิบปี ลำบากมามาก รอรับเธอกลับมาแล้ว ครอบครัวสี่คนของเราก็จะได้อยู่พร้อมหน้ากันจริงๆ สักที"
ได้ยินดังนั้น เจียงอวี๋จับใจความสำคัญได้สองสามคำ ลูกสาวแท้ๆ พลัดพรากไปอยู่ข้างนอก
"ในเมื่อเป็นลูกสาวของเจ้า โดยธรรมชาติแล้วก็ต้องรับคนกลับมาและปฏิบัติต่อเขาอย่างดี"
อันที่จริง ราชวงศ์เจียงให้ความสำคัญต่อสายเลือดอย่างที่สุด
ต่อให้เป็นสามัญชน ก็มิอาจปล่อยให้สายเลือดต้องพลัดพรากไปอยู่ข้างนอกเด็ดขาด การทอดทิ้งหรือลักพาเด็กเล็กมีโทษถึงตาย
แม่เจียงถามด้วยความดีใจ: "เสี่ยวเป่า ลูกยอมให้รับหมิงเยว่กลับมาแล้วหรือ?"
เจียงอวี๋สงสัย เอียงศีรษะเล็กน้อย "เหตุใดจะไม่ยอมเล่า?"
คุณพ่อคุณแม่เจียงต่างคาดไม่ถึง หลังจากลูกสาวป่วยคราวนี้ กลับยอมให้รับคนกลับมาแล้ว
"ดี ดี ดี พรุ่งนี้แม่กับพ่อจะไปรับพี่สาวของลูกกลับมา" แม่เจียงปลาบปลื้มจนน้ำตาไหล
คุณพ่อเจียงเองก็เผยยิ้มโล่งใจ
บอกว่าจะไปรับก็ไปรับ วันรุ่งขึ้นทั้งสองก็ไปรับคนกลับมาจริงๆ ตลอดทางแม่เจียงเอาแต่จับมือเจียงหมิงเยว่พูดคุย ดีใจจนเกินบรรยาย เพียงแต่เมื่อพูดถึงเจียงอวี๋กลับมีความลังเลเล็กน้อย
มองดูท่าทางลำบากใจอยากพูดแต่ไม่กล้าพูดของพวกเขา เจียงหมิงเยว่ก็เข้าใจขึ้นมาทันที ได้ข่าวว่าวันสองวันนี้มีบางคนก่อเรื่องไม่ยอมหยุด
แม้นางไม่ได้จำเป็นต้องกลับมาอยู่ตระกูลเจียง แต่ตอนนี้กลับอยากรู้ท่าทีของคุณพ่อคุณแม่เจียงขึ้นมาเล็กน้อย
"พวกคุณมารับฉัน เจียงอวี๋รู้ไหม?"
"รู้แน่นอน น้องสาวของลูกยังเป็นคนเสนอให้เรารีบไปรับลูกกลับมาด้วยนะ" แม่เจียงพูดด้วยดวงตาเป็นประกาย เมื่อเห็นแววตาเรียบเฉยเย็นชาของเจียงหมิงเยว่ ประกายในดวงตาก็มืดมนลงเล็กน้อย
"เยว่เยว่ แม่รู้ว่าปีมานี้ลูกต้องลำบากมาก ต่อไปนี้แม่จะดีกับลูกให้มากขึ้นเป็นสองเท่า เพียงแต่ลูกก็รู้ว่าเสี่ยวเป่าเป็นเด็กที่เราเลี้ยงดูมากับมือตั้งแต่เล็กจนโต อีกอย่างเธอยัง..."
แม่เจียงอ้าปาก แต่พลันร้องไห้ด้วยความโศกเศร้า คุณพ่อเจียงบนที่นั่งข้างคนขับก็ถอนหายใจยาว
ทำหน้าโศกาสลดหนักหนา
เจียงหมิงเยว่มองแล้วอดสงสัยไม่ได้ว่าอีกฝ่ายเล่นเกมอะไร จึงทนไม่ไหวถามขึ้นว่า "เธอเป็นอะไร?"
แม่เจียงอ้าปากหลายครั้ง สุดท้ายก็พูดทั้งน้ำตา "น้องสาวของลูก สมองของเธอไม่ดี"
เจียงหมิงเยว่: "..."
แกล้งบ้าแกล้งบอ เข้าใจแล้ว
ในที่สุดก็มาถึงบ้านตระกูลเจียง เท้าซ้ายของทั้งสามเพิ่งก้าวข้ามธรณีประตู ก็เห็นคนรับใช้คนหนึ่งวิ่งถลาเข้ามาด้วยท่าทางตื่นตระหนก
"คุณนาย แย่แล้ว คุณหนูผูกคอตายแล้ว"
"อะไรนะ?!" คุณพ่อคุณแม่เจียงตกใจมาก รีบฉุดเจียงหมิงเยว่ที่ทำหน้า "รู้อยู่แล้ว" ให้ตามไปอย่างรีบร้อน
ทั้งสามมาถึง เจียงอวี๋นั่งอยู่บนกิ่งไม้ กำลังมัดเชือกเพื่อเอาคอแขวน
"เป่าเอ๋ย เป่าของแม่ เมื่อวานยังคิดได้ดีเลยนี่ วันนี้ทำไมคิดสั้นอีกแล้ว?" แม่เจียงยืนอยู่ใต้ต้นไม้มองลูกสาวที่อยู่บนต้นไม้ ทั้งร้องไห้ทั้งตะโกน
"เด็กคนนี้ช่างดื้อดึงนัก ลงมาเร็วๆ" คุณพ่อเจียงแสร้งทำเป็นสงบพลางตวาดออกไป
เจียงอวี๋พันเชือกรอบคอเป็นวงๆ พลางไม่ลืมก้มหน้าลงอธิบายให้แม่เจียงฟัง
"ข้าไตร่ตรองตลอดคืน รู้สึกว่าสามารถลองดูอีกครั้งได้ เผื่อสำเร็จขึ้นมา"
มีเพียงเจียงหมิงเยว่ที่ยืนอยู่ข้างๆ มองดูละครตลกเรื่องนี้อย่างสงบนิ่ง
ก็แค่แสดงละครตบตาพวกคุณพ่อคุณแม่เจียงที่โมหะเข้าครอบเท่านั้น นางจะกล้าแขวนคอจริงได้อย่างไร?
เมื่อแน่ใจว่าม้วนคอแน่นดีแล้ว เจียงอวี๋ก็ลุกขึ้นยืน มองไปทางคุณพ่อคุณแม่เจียงที่อยู่เบื้องล่าง ยิ้มและโบกมือ "ข้าไปล่ะ พวกท่านทั้งสองโชคดี ถ้ามีวาสนาค่อยพบกันใหม่"
วินาทีต่อมา ก็กระโดดลงมาอย่างแน่วแน่
คุณพ่อคุณแม่เจียง: "!!!"
เจียงหมิงเยว่: "?!"
ความจริงพิสูจน์แล้วว่า นางกล้าแขวนคอจริงๆ