แววชื่นชมในดวงตาของนั่วถีซาหยายิ่งเข้มข้นขึ้น
คนตัวเล็กจากดาวว่านอิ้นคนนี้ ไม่เพียงวางแผนเก่งกาจเกินใคร ความสามารถในการสังเกตยังเฉียบคมจนน่ากลัว
“ฉันก็มีการ์ดควบคุมจิตสำนึกอยู่ใบหนึ่ง ใช้ได้ไหม?” นั่วถีซาหยาถาม เธอไม่ค่อยเข้าใจกติกาของฝ่ายนักล่า
“ใช้ได้มากเลย!” อวิ๋นเฉินดีดนิ้ว “เราหาทางทำให้ฝ่ายที่สามเชื่อว่ามนุษย์หมาป่าจะเล่นงานหมายเลข 11 หรือไม่ก็ทำให้หมายเลข 11 พูดผิดพลาดในที่ประชุมตอนเช้า แล้วชี้นำให้ผู้เล่นคนอื่นโหวตเธอ พอเธอถูกคัดออก ก็ให้เธอใช้ปืนพาคนของฝ่ายที่สามไปด้วย”
ส่วนจะทำให้ฝ่ายที่สามเชื่อได้อย่างไรว่ามนุษย์หมาป่าจะลงมือกับหมายเลข 11 นั้น วิธีง่ายมาก แค่ให้พวกเขาเห็นว่ามนุษย์หมาป่าทำสัญญาณมือใส่หมายเลข 11 ก็พอ
แน่นอนว่าต้องทำให้แนบเนียนเกินไปไม่ได้ เพราะฝ่ายที่สามก็ไม่ได้โง่
หลังฟังจบ นั่วถีซาหยากล่าวว่า “น่าสนใจมาก พอผ่านวันพรุ่งนี้ไป ในเกมก็จะเหลือฝ่ายที่สามแค่คนเดียว ส่วนพวกเรา มีคะแนนโหวตเหนือกว่า”
ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้ม ทุกอย่างเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด
ไม่ว่าเงื่อนไขชนะจะเป็นการกำจัดฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งให้หมด หรือทำให้ฝ่ายที่สามถูกคัดออกทั้งหมด
เกมนี้พวกเธอชนะขาดแน่
……
“อือ...”
หมายเลข 8 เซียวจินที่นอนอยู่บนพื้นครางออกมา ก่อนจะค่อย ๆ ฟื้นขึ้นท่ามกลางเสียงตอกดังแกร๊ง ๆ และเสียงไก่ขันระงม
เขางุนงง ลุกขึ้นนั่ง “ฉันหลับไปได้ยังไง?”