ยามราตรีลึกสงัด ไร้สรรพเสียง
เพิ่งผ่านเที่ยงคืนมาได้ไม่นาน เสียง “ซู่ซ่า” แผ่วเบาแต่ชวนให้ละเลยไม่ได้ก็ดังขึ้นจากนอกบ้าน
นั่นไม่ใช่เสียงลม แต่เป็นเสียงเฉพาะตัวที่เกิดจากดินกับรากหญ้าเสียดสีกัน ขณะที่ผืนดินค่อย ๆ เคลื่อนตัวและขยายขอบเขตออกไป
ถึงเวลาขยายพื้นที่แล้ว
อันที่จริงอวิ๋นเฉินยังไม่ได้หลับเลย
เธอนั่งขัดสมาธิอยู่บนเสื่อฟางเก่า ๆ หลับตาพักสายตา
ในเกมก็เป็นแบบนี้ แม้ระบบจะตัดความรู้สึกหิวกระหายออกไป แต่ความเหนื่อยล้าและง่วงงุนจากการทำงานกลับเป็นของจริง
เพราะอย่างนั้นกฎจึงกำหนดเวลาเพิ่มพื้นที่ไว้ตอนเที่ยงคืน ส่วน “ช่วงยึดครอง” จะเริ่มตอนเจ็ดโมงเช้า มองเผิน ๆ ก็เหมือนเมตตาผู้เล่นด้วยการให้เวลานอนถึง 7 ชั่วโมง
แต่เอาเข้าจริง ใครจะกล้านอนหลับสนิทกันล่ะ?
พืชผลในไร่ไม่มีทางรอให้ตื่นหรอก
ต่อให้เก็บเกี่ยวช้าไปแค่ครั้งเดียว รอบการเพาะปลูกทั้งรอบก็จะรวนไปหมด
ถ้าพลาดหลายครั้ง ผลผลิตกับเหรียญทองที่เสียไปก็จะหายวับไปจริง ๆ
อยากหาเงินก็ต้องทำวนไปทีละรอบ หยุดไม่ได้เลย
ไม่เร่งทำงานแข่งกับคนอื่นก็ไม่ได้สินะ
ยังดีที่อวิ๋นเฉินไม่ได้รู้สึกเหนื่อยเป็นพิเศษ เพราะเมื่อวานฝูเสี่ยวไกวกับเพื่อนเงาช่วยแบ่งเบางานหนักไปไม่น้อย
เธอลืมตาขึ้น มองไปยังมุมห้อง
ฝูเสี่ยวไกวนอนหงายแผ่พุง หลับสนิทจนแขนขากางออก
ฟางแห้งสองสามเส้นพาดเอียง ๆ อยู่บนตัวมัน ขยับขึ้นลงตามเสียงกรนเบา ๆ