อวิ๋นเฉินจิบชาอย่างไม่รีบร้อน “จะให้ฉันโอนเงินให้ก็ได้”
ดวงตาของตี๋ซิวซือเป็นประกาย
อวิ๋นเฉินเอ่ยเสริมอย่างเอื่อยเฉื่อย “ยังไงมะรืนนี้ก็เป็นวันเกิดฉัน เตรียมของขวัญอะไรไว้ให้ล่ะ?”
ตี๋ซิวซือ “?”
เขามองอย่างเคลือบแคลง “วันเกิดเธอมะรืนนี้เหรอ? บังเอิญขนาดนั้นเชียว?”
“ก็บังเอิญขนาดนั้นแหละ” อวิ๋นเฉินตอบหน้าตาเฉย
ความจริงแล้ว เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าวันเกิดที่แท้จริงคือวันไหน
เธอไม่มีความทรงจำก่อนอายุ 5 ขวบ ย่อมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเกิดเมื่อไหร่กันแน่
เพราะอย่างนั้น เธอจึงไม่เคยฉลองวันเกิดเหมือนตี๋ซิวซือ
แต่ในเมื่อระบุวันเกิดที่แน่นอนไม่ได้ เธอจะบอกว่าวันไหนเป็นวันเกิด วันนั้นก็เป็นวันเกิดของเธอ
ตี๋ซิวซือยังไม่ค่อยเชื่อ จึงหันไปขอคำยืนยันจากหวงฝู่ซี
“วันเกิดเธอมะรืนนี้จริงเหรอ?”
คนที่อยู่ที่นี่และรู้จักอวิ๋นเฉินมานานที่สุดก็คือหวงฝู่ซี
หวงฝู่ซีพยักหน้าอย่างไม่ลังเล “จริงสิ เธอจะหลอกนายไปทำไม?”
ที่จริงหวงฝู่ซีเพิ่งได้ยินเรื่องนี้จากปากอวิ๋นเฉินเหมือนกัน แต่เมื่อครู่เธอเพิ่งประกาศห้ามใครขัดใจอวิ๋นเฉิน ไม่ว่าจริงหรือไม่ เธอก็ต้องร่วมมืออย่างไม่มีเงื่อนไข
เมื่อได้ยินว่าเพื่อนร่วมทีมจะมีวันเกิดกันต่อเนื่อง หมิ่นอิ่งซินก็หันไปมองลี่ซาเงียบ ๆ