โยวเถาเถาพอจะเดาออกอยู่บ้าง
เธอกัดฟันกรอด เค้นชื่อนั้นออกมาจากซอกฟันทีละคำด้วยความแค้น “อ่อนแอ น่าสงสาร ไร้ทางสู้ แถมยังไร้ที่พึ่ง!”
ค้อนตรึงร่าง การ์ดไอเทมห้ามใช้ ทั้งยังโผล่มาอย่างไร้ร่องรอยแล้วคอยเล่นงานด้วยวิธีสกปรก... ถ้าไม่ใช่ยัยคนนั้น แล้วยังจะเป็นใครได้อีก!
เป็นเธออีกแล้ว!
คราวก่อนก็หลอกเธอจนหัวหมุน บอกว่าฆาตกรเป็นคนอื่น สุดท้ายฆาตกรตัวจริงที่ฆ่าเหอหลี่ก็คือตัวเธอเอง!
ความแค้นใหม่ทับซ้อนกับแค้นเก่า เล็บของโยวเถาเถาแทบจะจิกเข้าไปในฝ่ามือ
แค้นนี้ เธอจะต้องคิดบัญชีกับอีกฝ่ายให้ได้สักวัน!
ไม่สิ ไม่ต้องรอถึงวันนั้น เกมนี้ก็คิดบัญชีได้เลย!
ขอแค่หาชิ้นส่วนสีที่เป็นของเธอเจอ ก็จะคัดเธอออกจากเกมได้ทันที
แต่ปัญหาคือ—
เธอไม่รู้เลยว่าตอนนี้อวิ๋นเฉินเป็นสีอะไร
อีกฝ่ายต้องปลอมตัวอีกแล้วแน่ ๆ ใครจะไปรู้ว่าตอนนี้ใช้ใบหน้าของเผ่าพันธุ์ไหน หรือสวมเสื้อผ้าสีอะไรอยู่
……
อีกด้านหนึ่ง
อวิ๋นเฉินเคลื่อนย้ายกลับมายังบริเวณใกล้ประภาคารตั้งนานแล้ว
อาศัยสถานะล่องหน เธอหยิบอุปกรณ์ตรวจสอบที่เพิ่งได้มาออกมาอย่างไม่เกรงใจ แล้วส่องชิ้นส่วนในมือทีละชิ้น—สีเหลืองหนึ่งชิ้น สีแดงสองชิ้น
แสงจากแว่นขยายวาบขึ้น ผลลัพธ์ก็ปรากฏออกมา: ในบรรดาชิ้นส่วนสีแดง มีชิ้นหนึ่งเป็นของปลอม
แยกของจริงกับของปลอมเก็บไว้คนละที่แล้ว อวิ๋นเฉินก็เดินหน้าตามหาชิ้นส่วนต่อ
เธอเลี้ยวเข้าไปใน “ระเบียงหมอกสีรุ้ง” ที่มีรูปทรงแปลกตา
ระเบียงทั้งสายสร้างจากกระจกฝ้าสีโปร่งแสง คดเคี้ยวไปข้างหน้าเป็นรูปสี่เหลี่ยมซ้อนกัน แสงอาทิตย์ส่องผ่านกระจกและหักเหเข้ามา เกิดเป็นแสงเงาพร่าเลือน สีสันไล่จากแดงชาดไปจนถึงม่วงเข้ม ราวกับภาพฝัน