แววตาของอู๋หม่าฉายความฉงนเล็กน้อย
พวกเธอสองคน...มาอยู่ด้วยกันได้อย่างไร?
ตามเหตุผลแล้ว ตอนนี้โยวเถาเถากำลังตกเป็นเป้าของทุกคน ก็น่าจะระแวดระวังทุกคนไม่ใช่หรือ
ไม่สิ
เขาสังเกตเห็นว่าร่างของโยวเถาเถาเกร็งขึ้นเล็กน้อย ดวงตากวาดมองพื้นที่ว่างรอบตัวเป็นระยะ—
นั่นคือท่าทีระแวดระวังอย่างถึงที่สุด
ดูเหมือนเธอจะไม่รู้ว่ามีใครอยู่ข้างหลัง
โยวเถาเถาเห็นว่าอู๋หม่าไม่ได้มองใบหน้าของเธอ แต่สายตากลับเลยข้ามไหล่ไป จ้องตรงไปยังด้านหลัง
สายตานั้นชัดเจนเกินกว่าจะเรียกว่ามองอากาศ
หัวใจเธอกระตุก หันกลับไปโดยไม่รู้ตัว—
ด้านหลังว่างเปล่า
มีเพียงกิ่งใบหลากสีผืนใหญ่ไหวเอนเบา ๆ ตามลม ไม่มีแม้แต่เงาผี
เธอขมวดคิ้ว หันกลับมาจ้องอู๋หม่า แล้วเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน “คุณมาชิงไอเทมหรือ?”
อู๋หม่าไม่ได้ตอบทันที
สายตาของเขาหยุดอยู่ชั่วขณะตรงอากาศที่ “ไร้ผู้คน” แห่งนั้น
ตรงนั้น อวิ๋นเฉินที่ล่องหนอยู่ยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก ส่งสัญญาณให้เขาเงียบโดยไร้เสียง สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ แต่แววตากลับบอกชัดเจนว่า: อย่าหาเรื่อง
เขาเข้าใจแล้ว
เป็นสกิลล่องหนนี่เอง มิน่าโยวเถาเถาถึงไม่รู้ตัวเลย
ที่เขามองเห็นได้ก็เพราะ[ดวงตาเพลิงมองทะลุ]ซึ่งไม่ได้มีไว้แค่มองทะลุการปลอมตัว แต่ยังมองเห็นคนล่องหนด้วย
“ใช่”
อู๋หม่าละสายตา ยอมรับข้อกล่าวหาของโยวเถาเถา
เดิมทีเขาแค่เดินผ่านมา แต่ในเมื่อบังเอิญเจอกันพอดี แถมไอเทมก็อยู่ในมือเธอ ถ้าจะฉวยเอาไปเสียเลยก็คงไม่เป็นไร