“ฉันเหมาะจะเป็นอิสระชนมากกว่า” อวิ๋นเฉินกล่าว
หากไม่ใช่เพราะศึกดาวเคราะห์เข้ามาขัดจังหวะ เธอคงใช้ชีวิตลุยเดี่ยวต่อไปอีกนาน
ลงมือคนเดียว อยากสู้ก็สู้ อยากไปก็ไป ไม่ต้องสนใจจังหวะของใคร และไม่ต้องรับผิดชอบใคร แบบนั้นต่างหากคือวิธีที่เธอสบายใจที่สุด
เรื่องที่เหลือไม่จำเป็นต้องให้อวิ๋นเฉินคอยจับตาดูต่อแล้ว
ถานเยว่เฉียวเรียกคนมาหลายคน จับผู้เล่นกว่าสามสิบคนมัดมือมัดเท้า แล้วคุมตัวแยกกันลงไปขังไว้ก่อน ค่อยจัดการกันทีหลัง
ส่วนอวิ๋นเฉินก็ไม่ได้อยู่ต่อเช่นกัน
เธอขึ้นรถลอยฟ้าคันใหม่ที่เพิ่งซื้อ แล้วออกเดินทางกลับอ่าวหลาน
ระหว่างทาง แชตกลุ่มก็เริ่มมีความเคลื่อนไหว
ตี๋ซิวซือโผล่มาก่อน
[ตี๋ซิวซือ]: ทำไมพวกสารเลวจากคาเอ๋อหลัวกับเก๋อหลี่น่าถึงยอมส่งคนออกมาแต่แรกวะ?
แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะเขาแน่ ๆ เขาเพิ่งฆ่าคนเสร็จ ข่าวว่าคนพวกนั้นตายในเกมยังไม่ทันแพร่กลับไปถึงกิลด์ด้วยซ้ำ
อวิ๋นเฉินเอนกายอย่างสบายอยู่บนเบาะ ใช้มือข้างเดียวพิมพ์ตอบ
[คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง]: ไม่มีอะไร ก็แค่ “ขู่” อย่างเป็นมิตรไปอีกรอบเท่านั้นเอง
[ตี๋ซิวซือ]: คุยกันเรียบร้อยแล้วเหรอ? พวกนั้นยอมรับปากว่าจะถอนตัวจากการแข่งขันไหม?
[คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง]: พวกนั้นคงยังไม่กล้าเอาชีวิตคนทั้งกิลด์มาเดิมพันกับฉันหรอก
[ตี๋ซิวซือ]: เชี่ย โคตรกร่าง! ฉันชอบความบ้าดีเดือดแบบนี้ของเธอจริง ๆ!
ถัดมา หวงฝู่ซีก็โผล่มาบ้าง