ยามได้ยินคำว่า “รับการสอบถาม” มุมปากของอวิ๋นเฉินก็โค้งขึ้นเล็กน้อย
โอกาสเจรจามาถึงแล้วไม่ใช่หรือ
เธอหันหลังเดินลงบันได
ในกลุ่มแชตคุยกันคึกคักแล้ว
ตี๋ซิวซือกำลังพิมพ์ข้อความอย่างฮึกเหิม บอกว่าเขาสามารถวาร์ปพาเธอขึ้นไปได้ทันที ถึงในหนึ่งวินาที ประหยัดทั้งเวลาและแรง ข้อความเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นว่า “เลือกฉัน เลือกฉัน”
ส่วนคนอื่น ๆ ค่อนข้างติดดิน ต่างต่อแถวส่งข้อความให้กำลังใจ
อวิ๋นเฉินปฏิเสธตี๋ซิวซือ จะไปเร็วขนาดนั้นเพื่อไปนั่งรอคนอื่นหรือไง เธอไม่เอาด้วยหรอก
เธอขึ้นรถลอยฟ้าขนาดแปดที่นั่งซึ่งจอดอยู่ในลาน รถกว้างขวางนั่งสบาย แล้วค่อย ๆ ป้อนจุดหมายปลายทางลงไป
หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถลอยฟ้าก็มาถึงมุมเขตตะวันตก
บันไดยักษ์ทอดทะลุเมฆ อวิ๋นเฉินก้าวเข้าไป
มีคนรอเธออยู่ตรงทางเข้าบันไดแล้ว อีกฝ่ายสวมเครื่องแบบ สีหน้าไร้อารมณ์ ราวกับเป็นเพียงคนที่มีหน้าที่นำทาง เมื่อเห็นเธอมาถึงก็พูดแค่ “เชิญตามผมมา” ก่อนหันหลังเดินนำไป
อวิ๋นเฉินเดินตามเขาผ่านระเบียงหลายช่วง สุดท้ายก็ถูกพาเข้าไปในห้องประชุมแห่งหนึ่ง
ห้องกว้างใหญ่และโล่ง แม้แต่เสียงพูดยังสะท้อนก้อง
โต๊ะยาวตั้งขวางอยู่กลางห้อง พื้นโต๊ะเย็นวาว แสงไฟส่องลงมา บรรยากาศโดยรอบจึงดูเคร่งขรึมจริงจัง
ทันทีที่อวิ๋นเฉินก้าวเข้าประตู เธอก็สัมผัสได้ถึงสายตาจากทั่วทุกทิศที่จับจ้องมา
เธอมาถึงเป็นคนสุดท้าย
ไม่ใช่ว่าเธอตั้งใจจะมาปิดท้ายเสียหน่อย อ่าวหลานอยู่ริมสุดของเขตตะวันออก ระยะทางที่เธอต้องเดินทางไกลที่สุดในบรรดาทุกคน มาถึงช้าที่สุดก็สมเหตุสมผลแล้ว