อีกด้านหนึ่ง นั่วถีซาหยายังกลับไปไม่ถึงกิลด์อ้าวรุ่ยทีคัง ก็ได้รับข้อความจากประธานกิลด์แล้ว
มีเพียงประโยคเดียว
[เธออยู่ที่ซินโหลว แล้วเจอคนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่งหรือเปล่า?]
เว่ยลั่วซานน่ารู้ดีว่าเมื่อนั่วถีซาหยาอารมณ์ไม่ดี เธอจะไปที่ซินโหลว
ปกติเธอจะอยู่ที่นั่นเป็นเวลาค่อนข้างแน่นอน แต่ครั้งนี้กลับเลยเวลามานานมากแล้ว
นั่วถีซาหยาเหลือบมองข้อความ แต่ไม่ได้ตอบ
เมื่อไม่ตอบข้อความ เธอก็ตรงไปหาคนถึงห้องพักของเว่ยลั่วซานน่า
เว่ยลั่วซานน่าดูประหลาดใจไม่น้อยเมื่อเห็นเธอมา
เธอนั่งอยู่บนรถเข็น ข้างมือยังมีงานของกิลด์ที่จัดการไม่เสร็จ เงยหน้ามองไปทางประตู
“มาทำอะไรที่นี่?”
แม้จะเป็นแม่ลูกกัน แต่พวกเธอก็ไม่ได้สนิทสนมถึงขั้นออดอ้อนกันได้ตามใจ
ในกิลด์ พวกเธอมักรักษาระยะห่างแบบประธานกิลด์กับสมาชิกหลัก ทำงานกันตามหน้าที่
นอกเหนือจากเวลานัดพบกันเป็นประจำ นั่วถีซาหยาแทบไม่เคยมาหาเธอเอง
และถ้ามา ก็มักมีธุระ
เว่ยลั่วซานน่ายังไม่ทันรอให้เธอพูด ก็เอ่ยขึ้นก่อนว่า “ซาหยา ที่แม่ไม่ยอมให้เธอปลดพันธะ ก็เพื่อประโยชน์ของเธอ”
เธอคิดว่านั่วถีซาหยายังคงค้างคาใจเรื่องที่ไม่ได้จับทีมกับซิลวาน
“ฉันไม่ได้มาด้วยเรื่องนั้น” นั่วถีซาหยาตอบ
เว่ยลั่วซานน่าชะงัก “แล้วเรื่องอะไร?”
“ฉันเจอ ‘คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง’ ที่ซินโหลว”
“ว่าแล้วเชียว”
เว่ยลั่วซานน่าไม่ได้แปลกใจเลยสักนิด พอดีเธอเองก็มีเรื่องอยากถาม “การ์ดเทพเจ้าของตี๋ซิวซือกับฮวาเจิ้งหาวหายไปคนละ 100 ใบ ส่วนเธอกลับได้เพิ่มมา 200 ใบ”