“ที่พูดมาก็ไม่ผิด” น้ำเสียงของอวิ๋นเฉินราบเรียบ “แต่พวกคุณเล่นกันมาตั้งหลายปีแล้ว มีใครทำสำเร็จบ้างไหม? มีการ์ดบางใบที่ไม่เคยปรากฏขึ้นมาเลยหรือเปล่า?”
จ้านเสียชะงักไป
อวิ๋นเฉินเสริมอย่างไม่รีบร้อน “บางทีตั้งแต่แรก เกมนี้ก็ไม่เคยคิดจะให้ใครรวบรวมการ์ดครบแล้วออกไปได้”
ประโยคเดียวทำให้ทั้งสามคนเงียบกริบ
อวิ๋นเฉินไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของพวกเธอ เรียกหน้าต่างข้อมูลส่วนตัวขึ้นมาตรวจดูข้อมูลของตนเอง
[ชื่อ: อวิ๋นเฉิน
หมายเลข: 11004399
ไอดี: คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง
ทักษะต้นกำเนิด: หือ? คุณได้ยินที่ฉันพูดเหรอ?
ความคืบหน้าการสะสมการ์ด: 67/72
จำนวนครั้งที่เกมล้มเหลว: 0
ความสำเร็จ: อาการฝีมือการแสดงขั้นเทพ, เหยื่อเจ้าแผนการ, จอมอึดแห่งการเอาตัวรอด, มือมืดผู้เงียบงัน, ยอดฝีมือแปลงโฉม, ปรมาจารย์วางแผน, ไร้ผู้ต่อกร, โจรปล้นชิงที่ไม่เล่นตามกติกา, คนบ้าระห่ำ, จอมป่วนตัวพ่อ, ยึดมั่นในตัวเอง, สมองปราดเปรื่อง
ดาวเคราะห์สังกัด: โลกสีน้ำเงิน]
ดูสิ ตอนนี้เธอมีการ์ดเทพเจ้าอยู่ในมือกว่าสามร้อยใบแล้ว แต่มีการ์ดที่ไม่ซ้ำกันแค่ 67 ใบ
ถ้าจะสะสมให้ครบ 72 ใบ ยังต้องใช้การ์ดอีกเท่าไร? หนึ่งพันใบ? หรือหนึ่งหมื่นใบ? อัตราการซ้ำแบบนี้ช่างเป็นหลุมไร้ก้นเสียจริง
“พอเถอะ!” จ้านเสียเหมือนถูกจี้ใจดำ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย “บางที...บางทีอาจเป็นเพราะพวกเราไม่รู้ก็ได้! การ์ดเทพเจ้าที่ผู้เล่นแต่ละคนมีอยู่เป็นเรื่องปกติที่ไม่เปิดเผย! บางทีอาจมีคนสะสมใกล้ครบแล้วก็ได้”
เธอมองอวิ๋นเฉิน พูดเร็วขึ้นเล็กน้อย “ถ้าเป้าหมายของเกมไม่ใช่การเคลียร์เกม แล้วจะตั้งระบบสะสมการ์ดไว้ทำไม? คงไม่ใช่แค่เพื่อกลั่นแกล้งพวกเราหรอกใช่ไหม?”