เดี๋ยวก่อน
หลังความโกรธเกรี้ยวผ่านพ้น สติที่ยังหลงเหลืออยู่ของมัวร์ก็กลับคืนมา
เขาหันขวับไปมองทางตะวันออกเฉียงเหนือ
“คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง” ไม่ได้กำลังแย่งที่ดินกับหวนเสวี่ยหลิงอยู่หรอกหรือ? ควันขาวลอยมาถึงนี่แล้ว!
ตอนนี้เพิ่งจะเจ็ดโมงกว่า ช่วงยึดครองยังไม่หมดเวลาใช่ไหม? แล้วเธอมาที่นี่ทำไม?
ถึงเขาจะไม่ได้ไปมุงดู แต่ทางโน้นส่งเสียงดังขนาดนั้น เขาก็ยังรู้เรื่องอยู่ดี
ทีแรกเขาก็อยากไปดูเหมือนกัน แต่พอคิดอีกที เอาเวลานั้นไปทำงานเพิ่มยังดีกว่า
ถ้าอยากชนะ ก็ต้องทุ่มสุดตัว จะเสียเวลาแม้แต่นาทีเดียวไม่ได้
ที่ไม่ไปมุงดู ก็เพราะอยากฉวยโอกาสตอนคนอื่นกำลังดูเรื่องสนุก รีดนมเพิ่มอีกสองถัง พลิกดินเพิ่มอีกสองแปลง จะได้ทิ้งห่างด้านทรัพยากร
เวลานี้ ความวุ่นวายทางตะวันออกเฉียงเหนือสงบลงแล้ว เหลือเพียงเงาร่างไม่กี่คนที่กำลังใช้จอบพรวนดิน
ลางสังหรณ์ร้ายแรงผุดขึ้นในใจ
หรือว่า...หวนเสวี่ยหลิงแพ้แล้ว?!
เขาคิดจะหันกลับ แต่คอเพิ่งหมุนไปได้ครึ่งทาง
แผ่นหลังพลันเจ็บแปลบเหมือนถูกตี
จากนั้นร่างกายก็แข็งทื่อไปหมด แม้แต่นิ้วก้อยก็ขยับไม่ได้
“เธอคิดจะทำอะไร?!”
รับมือผู้เล่นระดับนี้ ไม่จำเป็นต้องใช้การ์ดขั้นเทพเลยด้วยซ้ำ
อวิ๋นเฉินเดินเอื่อย ๆ ไปหยุดตรงหน้ามัวร์ที่ถูก[ค้อนหนึ่งเดียวตรึงร่าง]ตรึงอยู่กับที่ เธอกระแอมเล็กน้อย ก่อนเริ่มแสดงไม้ตายประจำตัว—“การซื้อขายที่ถูกกฎหมายด้วยการบังคับซื้อบังคับขาย”
“ฉันจะทำอะไรน่ะหรือ? ฉันอยากใช้เหรียญทองหนึ่งเหรียญ แลกกับผลผลิตทางการเกษตร ปศุสัตว์ สินค้าเกษตรที่เก็บไว้ทั้งหมดในเขตแดนของนาย รวมถึงเหรียญทองทั้งหมดในกระเป๋านาย”